Handgeschreven memo of rapportagedocument (pagina 6 van een groter geheel). Iedere vischhandelaar moet in zijn winkel of op zijn vischkar op goed leesbare wijze het hem toegekende codenummer aanbrengen.

Opgemerkt moet worden, dat de arbeidsmarkt en de terugvoering in de krijgsgevangenschap van deze regeling funeste gevolgen kan hebben. De regeling is nl. gebaseerd op een gefixeerd aantal kleinhandelaren. Wanneer daaruit wellicht meer dan 100 kooplieden zouden wegvallen, zou, als gevolg van de klantenbinding, een gedeelte van de bevolking zonder leverancier komen. Deze kunnen, i.v.m. het verdeelstelsel op de Vischmarkt niet zomaar bij een anderen handelaar worden ingeschakeld, aangezien in dat geval de beurten op de V.M. niet meer gelijk zouden draaien. De handelaar nl. die er bijv. 200 klanten van een collega, die uitvalt, moet bijnemen, zal, op basis van zijn bestaande toewijzing, langer werk hebben om zijn klanten te bedienen, dan de andere kooplieden, die er geen klanten hebben bijgekregen! Dus telkens wanneer er kooplieden uitvallen, zou een geheel nieuwe indeeling van de klanten moeten worden opgemaakt, met nieuwe codenummers etc. Dit is vanzelfsprekend volkomen onmogelijk.

Uit het bovenstaande blijkt, dat het uitvallen van reeds één koopman, hetgeen toch wel regelmatig kan plaatsvinden: ziekte e.d., de klantenbinding volkomen in gevaar brengt.

Daarom zou, om te vermijden, indien men de klantenbinding in het stelsel beslist wil handhaven, er te voren een berekening moeten worden gemaakt van het aantal klanten bij 360 handelaren, bij 359 handelaren enz. : afloopende tot bijv. 200 handelaren toe. Dit geeft evenwel weer aanleiding tot groote moeilijkheden, aangezien dan toch de klanten van die uitgevallen handelaar gelijktijdig over de overblijvenden zouden moeten worden uitgesmeerd met alles, wat daaraan vastzit: wijziging codenummers e.d.

Het eenvoudigste zou zijn om de klanten in te deelen op de bestaande kooplieden. Wanneer er kooplieden uitvallen, worden de klanten op de overblijvende handelaren in dezelfde buurt overgeschreven. Deze zullen dan dus nog klanten moeten bedienen, terwijl de overige... De schrijver van dit document zet uiteen waarom het huidige systeem van visdistributie zeer kwetsbaar is. Centraal staat de "klantenbinding": een systeem waarbij consumenten aan een specifieke handelaar zijn toegewezen via een codenummer (onderdeel van het distributiestelsel in oorlogstijd).

De kern van het probleem is dat de toewijzing van vis aan handelaren op de centrale Vischmarkt (V.M.) is gebaseerd op een vast aantal handelaren. Als een handelaar wegvalt, kunnen zijn klanten niet simpelweg naar een ander, omdat die andere handelaar dan meer werk krijgt zonder dat de logistiek op de markt daarop is aangepast. De schrijver wijst erop dat het administratief ondoenlijk is om bij elk sterfgeval, ziektegeval of arrestatie het hele systeem van codenummers te herzien.

Er wordt een voorstel gedaan om klanten per buurt over te schrijven naar nabijgelegen handelaren, maar de tekst breekt af voordat de volledige oplossing is uitgewerkt. Dit document stamt zeer waarschijnlijk uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Enkele termen geven hiervoor sterke aanwijzingen:
1. "Terugvoering in de krijgsgevangenschap": Dit verwijst specifiek naar de gebeurtenissen vanaf april/mei 1943, toen de Duitse bezetter opdracht gaf om voormalige Nederlandse militairen opnieuw in krijgsgevangenschap weg te voeren. Dit leidde tot grote tekorten op de arbeidsmarkt.
2. "Arbeidsmarkt": Verwijst mogelijk naar de Arbeitseinsatz, waarbij mannen werden gedwongen in Duitsland te gaan werken.
3. Distributiesysteem: De strikte koppeling van klanten aan handelaren via codenummers was noodzakelijk om de schaarse goederen (zoals vis) eerlijk te verdelen via bonkaarten.

Het document biedt een uniek inkijkje in de bureaucratische en logistieke hoofdpijn die het gevolg was van de bezettingsmaatregelen voor de dagelijkse voedselvoorziening.