Typoscript (doorslag) met handgeschreven correcties en aantekeningen. [Handgeschreven berekeningen in linkermarge:]
1 2
100 200
600 600
700 800

100 200
400 800
600 600
1100 1600

1400 1600 [met kruis gemarkeerd]

[Pagina-identificatie:]
Trel -3-

Indien de aal alsnog zou worden aangevoerd, zou in deze verhouding niet veel wijziging komen, aangezien voor het allergrootste deel de kleinhandelaren met dubbele toewijzing zoetwatervisch ook een dubbele toewijzing aal hebben, evenals die met een enkele toewijzing zoetwatervisch een enkele toewijzing aal.

Geheel juist is het aantal klanten per handelaar echter niet te bepalen. De fijne zeevisch bijv. wordt uitsluitend toegewezen aan de winkeliers, die dit artikel vroeger ook verkochten. Het is onmogelijk om [doorstreept: xxxxxxxx] na te gaan hoeveel klanten deze winkeliers hiervoor meer moeten aannemen, dan hun collega's, die geen fijne zeevisch ontvangen. Maar bovendien bestaat de mogelijkheid, dat plotseling zeer veel fijne zeevisch wordt aangevoerd. De betreffende winkeliers komen dan vaak aan de beurt en kunnen dus sneller hun klanten bedienen, dan de overigen. Hieromtrent moet evenwel de practijk [omcirkeld met handgeschreven toevoeging, onleesbaar/nog] worden afgewacht. Zooals hierna nog nader zal blijken, is het toch niet mogelijk een zoodanige indeeling te maken, dat alle kleinhandelaren op hetzelfde moment hun klanten hebben bediend en dus tot een nieuwe bonsaanwijzing kan worden overgegaan. Hiervoor moet een zekere marge, een overgangstijd, in acht worden genomen, waarin zoowel de oude als de nieuwe aangewezen bon geldig zullen zijn.

D. Verdeeling der handelaren over de stad.

Het systeem van verkoop op 9 verkoopplaatsen, de markten, in de stad, kan niet worden gehandhaafd, omdat dan een te groote toeloop van publiek naar deze enkele punten zou plaatsvinden; bovendien zouden vele menschen te ver moeten loopen om hun visch te halen. Dit zou nog niet zoo bezwaarlijk zijn, wanneer te voren bekend was, dat men op een bepaalden dag aan de beurt zou komen. Dit is evenwel niet het geval. Het is zeer goed mogelijk, dat men, hoewel zijn volgnummer bijna aan de beurt is, toch nog dagen moet wachten, voordat de handelaar weer visch krijgt.

Het is daarom wenschelijk om de ± 300 straathandelaren over standplaatsen in de stad te verdeelen, waarbij zooveel mogelijk met de bevolkingsdichtheid rekening kan worden gehouden. Een bezwaar van dit stelsel is, dat de contrôle hierdoor moeilijker wordt. Wij achten het evenwel, zooals hieronder onder G nader zal worden omschreven, gewenscht, dat 4 of 5 straathandelaren bij elkaar worden geplaatst, zoodat dan, buiten de ± 60 winkeliers, nog 60 [doorstreept: verkoopplaatsen; handgeschreven: punten] in de stad zullen komen. Wanneer men bedenkt, dat in het algemeen [doorstreept: per dag; handgeschreven: elke week] niet meer dan 100 - 150 kooplieden een toewijzing krijgen, dan wordt de contrôle met het... [einde pagina] * Logistieke uitdagingen: Het document beschrijft de complexiteit van het eerlijk verdelen van bederfelijke waar (vis) onder een rantsoeneringssysteem. De onvoorspelbaarheid van de aanvoer (vooral "fijne zeevisch") maakt het onmogelijk om een strakke planning voor de consument te maken.
* Decentralisatie: Er wordt gepleit voor een verschuiving van 9 centrale markten naar ongeveer 60 verspreide verkooppunten. Dit dient twee doelen: het vermijden van massale oploop (wat in oorlogstijd ook een veiligheidsrisico was) en het beperken van de loopafstand voor burgers.
* Rantsoenering: De term "bonsaanwijzing" en de noodzaak voor een "overgangstijd" waarin zowel oude als nieuwe bonnen geldig zijn, wijzen op een strikt gecontroleerd distributiesysteem.
* Handgeschreven wijzigingen: De correctie van "per dag" naar "elke week" bij de toewijzing aan kooplieden is een significante wijziging, die duidt op een lagere frequentie van bevoorrading dan aanvankelijk gedacht of gepland. Dit document is afkomstig uit de administratie van een visdistributie-instantie, waarschijnlijk in een grote stad zoals Amsterdam, tijdens de Tweede Wereldoorlog. De Nederlandse visserij lag tijdens de bezetting grotendeels stil vanwege het "Sperrgebiet" op de Noordzee en de vordering van schepen door de Kriegsmarine. De schaarste aan vlees maakte vis tot een belangrijke, maar schaarse eiwitbron, wat de noodzaak voor dergelijke gedetailleerde distributieplannen verklaart. De spelling (bijv. "zeevisch", "practijk") is de toen gangbare spelling-De Vries en Te Winkel (voor de hervorming van 1947).