Getypte beleidsnota of rapportage met handgeschreven kanttekeningen en correcties. Niet expliciet vermeld, maar de inhoud (visrantsoenering, spelling) wijst sterk op de periode van de Tweede Wereldoorlog (ca. 1940-1945). [Bovenaan gecentreerd]
- 2 -

[Hoofdtekst]
De positie van groepen kleinhandelaren, die slechts
een bepaalde soort visch toegewezen krijgen moet [doorgehaald: nader] onder
oogen worden gezien. Onder andere de visch- en fruitzaken
(voor ger.aal): de groep rookers (voor ger.aal).

[In de linkermarge een 'X' markering]

C. Aantal klanten bij iederen kleinhandelaar.

Het aantal kleinhandelaren, dat in de versche visch-
handel is opgenomen, is bekend. Het vischrantsoen ware te
stellen op ½ kg. per persoon. Het aantal inwoners kan worden
gesteld op 700.000. Aan de hand van de bestaande vischtoe-
wijzingen per handelaar op de Vischmarkt kan [doorgehaald: nader] het aantal
klanten, dat bij iederen handelaar moet worden ingeschreven,
worden becijferd.

[Handgeschreven aantekeningen in de linkermarge bij sectie C:]
2.700.000
900.000 aal
versche 1.500.000
z.w. 210.000
aal 920.000
enema [onduidelijk] gerookt
(2.500.000)

D. Verdeeling der handelaren over de stad.

De +- 60 winkeliers blijven vanuit hun winkel ver-
koopen. Het stelsel van den verkoop door straathandelaren op
de 9 aangewezen markten zal moeten worden gewijzigd. Deze
kooplieden zullen op [doorgehaald: de] vaste standplaatsen over de geheele
stad moeten worden verspreid, waarbij rekening kan worden
gehouden met de bevolkingsdichtheid der verschillende buurten.

[In de linkermarge een 'X' markering]

E. Inschrijving bij de handelaren.

Ieder van de +- 350 kleinhandelaren ontvangt van den
Dienst Marktwezen een codenummer, welk[doorgehaald: e] nummer[doorgehaald: s] hij steeds
blijft voeren. De Handelaar krijgt voorts van het Marktwezen
op, hoeveel klanten hij mag inschrijven: zie punt C.

[Handgeschreven aantekening in de linkermarge bij sectie E:]
I nadat hij
daarom zijn
naam en
adres heeft
ingevuld

De consument levert de vischkaart bij den door hem ge-
kozen handelaar in.[handgeschreven kruisje/vinkje] De klanten worden in volgorde van hun aan-
mel [einde pagina] * Onderwerp: De organisatie en regulering van de visdistributie tijdens een periode van schaarste (rantsoenering).
* Belangrijkste punten:
* Er wordt onderscheid gemaakt tussen verschillende typen handelaren, zoals vis- en fruitzaken en gespecialiseerde palingrokers.
* De berekening van de toewijzing is gebaseerd op een beoogd rantsoen van een halve kilo vis per persoon voor een stad van 700.000 inwoners.
* Er wordt een beleidswijziging voorgesteld voor straathandelaren: in plaats van op 9 centrale markten, moeten zij zich verspreiden over vaste standplaatsen in de stad, evenredig aan de bevolkingsdichtheid.
* Het systeem van registratie wordt uitgelegd: handelaren krijgen een codenummer en consumenten moeten hun "vischkaart" inleveren bij een handelaar naar keuze.
* Handgeschreven toevoegingen: Deze lijken te dienen als nadere uitwerking van de getallen. De berekening in de kantlijn (waarschijnlijk in kg) probeert de totale behoefte aan verschillende soorten vis (versche, aal/paling, gerookt) te kwantificeren. De kanttekening bij punt E verduidelijkt dat een handelaar eerst zijn gegevens moet invullen voordat hij een codenummer krijgt. Dit document is een typisch voorbeeld van de bureaucratische planning tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. Vanwege voedseltekorten werd vrijwel alles, inclusief vis, "op de bon" gezet (gerantsoeneerd). De genoemde "Dienst Marktwezen" was een gemeentelijke instantie, waarschijnlijk die van Amsterdam gezien het inwonertal van circa 700.000 in die jaren.

Het plan om straathandelaren weg te halen van de centrale markten en te spreiden over de stad had waarschijnlijk een dubbel doel: enerzijds het voorkomen van grote oploop en onrust bij markten, en anderzijds het garanderen van een eerlijke verdeling over de verschillende stadswijken, zodat mensen niet de halve stad door hoefden voor hun rantsoen. De spelling met "sch" was de officiële spelling tot de hervorming van 1947 (de spelling-Marchant), wat de datering in de oorlogsjaren bevestigt.