Getypte instructie of rapportage (doorslag of stencil). - 4 -

G. Bonnenwijzing en aflevering aan den consument.

Een bon van de vischkaart wordt door den Distributiedienst aangewezen voor het koopen van een bepaalde hoeveelheid visch. Dit zal zijn ½ kg. per persoon.

Zoodra de handelaar op de Vischmarkt visch heeft toegewezen gekregen, maakt hij op een zich op zijn verkoopplaats bevindend aankondigingsbord bekend, hoeveel volgnummers hij kan bedienen. Het aantal op het bord te vermelden nummers zal grooter moeten zijn, dan overeen zou komen met de hoeveelheid toegewezen visch, omdat de klanten niet allen zullen opkomen en daardoor de handelaar een gedeelte van zijn visch zou overhouden. Het uur van den verkoop zal voor den geheele stad uniform worden bekend gemaakt.

De consumenten, die in het bezit zijn van een Vischkaart, zijn verplicht om op den dag, dat hun nummer aan de beurt is, visch te koopen. Doen zij dit niet dan wordt hun beurt onherroepelijk overgeslagen.

De consument moet de vischkaart met de daaraan zittende bonnen aan zijn handelaar ter hand stellen, die de aangewezen bon moet afscheuren, hierdoor wordt voorkomen, dat niet-rechthebbenden met een bon komen. Bovendien moet desgewenscht de distributiestamkaart aan de vischhandelaar worden getoond.

Na afloop van iedere kalenderweek moet elke vischhandelaar de door hem ontvangen bonnen inleveren bij den Distributiedienst. Hij krijgt daarvoor een ontvangstbewijs, dat hij op de Vischmarkt moet inleveren.

Zie onder F. De tekst beschrijft een strikt gereguleerd systeem voor de distributie en verkoop van vis. De kernpunten zijn:
* Rantsoenering: Er is een vaste hoeveelheid vastgesteld (½ kg per persoon).
* Logistieke beheersing: Handelaren werken met volgnummers om rijen en chaos te voorkomen. Er wordt bewust 'overboekt' (meer nummers dan vis) om te voorkomen dat de handelaar met onverkochte voorraad blijft zitten als mensen niet komen opdagen.
* Dwang: De consument is verplicht te kopen op de aangewezen dag; bij verzuim vervalt het recht op dat rantsoen.
* Controle: Er wordt gebruikgemaakt van een 'vischkaart' met bonnen en een 'distributiestamkaart' om fraude en zwarte handel tegen te gaan. De handelaar moet de bonnen fysiek afscheuren en later verantwoorden bij de overheid. Dit document stamt vrijwel zeker uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de distributie van schaarse goederen, waaronder voedsel, centraal aangestuurd door de Rijksdienst voor de Voedselvoorziening in Oorlogstijd en lokale Distributiediensten.

De spelling (met de 'buigings-n' zoals in "den consument" en "visch") was in die tijd de norm. Het systeem van bonnen en stamkaarten was essentieel om de schaarste eerlijk te verdelen, maar diende ook als controlemiddel voor de bezetter om de bevolking in het gareel te houden (bijv. door het blokkeren van distributiekaarten voor onderduikers). De vermelding van "de Vischmarkt" suggereert dat dit document betrekking heeft op een specifieke stad of een algemene richtlijn voor steden met een centrale visafslag. G. Bonnenwijzing