Getypte notitie/rapportage met handgeschreven correcties. Verwijst naar de situatie in het jaar 1942. -2-

handelaar op de markt. Bij deze bevoorrading kan zooveel moge-
lijk rekening worden gehouden met de in de verschillende stads-
buurten bij voorkeur gewenschte groentensoorten.

De aanvoeren van visch in 1942 waren zoodanig, dat per
hoofd van de bevolking ~~een~~ per ongeveer 3 maanden ruim ½ pond
visch beschikbaar is.

Inspecteur De Haer heeft naast bovenstaand plan, een
idee voor een betere distributie der visch uitgewerkt, waar-
van de korte samenvatting hieronder volgt.

Ieder gezin wordt in het bezit gesteld van een vischkaart.
De kaart wordt uitgereikt aan de distributie-kantoren.
De houder van een vischkaart kan, indien voldoende visch
beschikbaar komt, eenmaal per maand de op de vischkaart aange-
geven vischsoorten koopen nl. 1) zee- of zoetwatervisch, 2)
levende of gerookte aal, 3) garnalen, 4) overige gerookte
vischsoorten.

Indien op een bepaald moment op een verkoopplaats of in
een winkel niet voldoende koopers aanwezig zijn of voor een
bepaalde vischsoort geen animo is, kan de visch vrij worden
verkocht, echter met dien verstande, dat ook deze verkoop in
de daarvoor bestemde kolom wordt gedateerd met de aantekening
"vrij".

Op de markten vult de marktambtenaar den datum in, ter-
wijl de winkeliers daartoe op straffe van uitsluiting worden
verplicht.

De winkeliers moeten onmiddellijk bij aankomst met de
visch in hun winkels op een bord de hoeveelheden en de soorten,
welke zij hebben aangevoerd, vermelden.

Het verschil tusschen beide plannen bestaat hierin, dat
de heer Van Meurs een persoonskaart wil uitgeven en de heer
De Haer een gezinskaart.

De persoonskaart geeft een eerlijke verdeeling; de ge-
zinskaart niet, aangezien daarbij niet wordt gelet op de
grootte van het gezin.

Mr. Bart acht het uitgeven van gezinskaarten practisch onuitvoerbaar.
Dat heeft de uitgifte van de kolenkaarten wel bewezen. Daarbij
zijn namelijk zeer groote moeilijkheden gerezen. Voor den Dis-
tributiedienst is het uitgeven van persoonskaarten het meest
eenvoudige.

Besloten wordt om voorloopig laatstgenoemd stelsel aan
te houden. Dit document beschrijft de logistieke en bureaucratische uitdagingen rondom de visdistributie in 1942. De kernpunten zijn:

1. Schaarste: De visaanvoer was extreem laag (slechts een half pond per persoon per kwartaal).
2. Distributiesysteem: Er wordt een systeem voorgesteld met een 'vischkaart' waarbij men eenmaal per maand specifieke soorten vis kan kopen (zee-/zoetwatervis, aal, garnalen, gerookte vis).
3. Controle: Winkeliers worden verplicht hun voorraad openbaar te maken op een bord en moeten verkopen zonder kaart ('vrij') registreren als er geen kopers met kaarten zijn.
4. Beleidstweedeling: Er is een discussie tussen het gebruik van een 'persoonskaart' (bevochten door Van Meurs en gesteund door Mr. Bart) versus een 'gezinskaart' (voorgesteld door Inspecteur De Haer).
5. Besluit: Men kiest voor de persoonskaart, omdat dit eerlijker is voor de verdeling per hoofd en administratief eenvoudiger bleek bij eerdere ervaringen met kolenkaarten. Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1942 nam de schaarste aan voedsel en brandstof hand over hand toe, waardoor bijna alle eerste levensbehoeften 'op de bon' gingen (het distributiestelsel).

De discussie over de persoonskaart versus de gezinskaart is kenmerkend voor de ambtelijke strijd om rechtvaardigheid in tijden van gebrek. Een gezinskaart was administratief makkelijker te verwerken, maar benadeelde grote gezinnen als de toewijzing niet werd aangepast aan het aantal leden. De verwijzing naar de 'kolenkaarten' laat zien dat de Distributiedienst leerde van eerdere logistieke mislukkingen. De vermelding van 'marktambtenaren' en de dreiging van 'uitsluiting' voor winkeliers toont de strenge overheidscontrole op de zwarte handel en de distributieketen.