Vermoedelijk tussen 1943 en 1945 (gezien de termen arbeidsinzet en terugvoering in krijgsgevangenschap). -5-

houden van klantenlijsten wordt dezerzijds, voor wat betreft de straathandelaren, practisch niet uitvoerbaar geacht. Het is trouwens door het bonnenstelsel overbodig geworden.

Iedere vischhandelaar moet in zijn winkel of op zijn vischkar op goed leesbare wijze het hem toegekende codenummer aanbrengen.

Opgemerkt moet worden, dat de arbeidsinzet en de terugvoering in de krijgsgevangenschap voor deze regeling funeste gevolgen kan hebben. De regeling is nl. gebaseerd op een gefixeerd aantal kleinhandelaren. Wanneer daaruit wellicht meer dan 100 kooplieden zouden wegvallen, zou, als gevolg van de klantenbinding, een gedeelte van de bevolking zonder leverancier komen. Deze kunnen in verband met het verdeelstelsel op de Vischmarkt niet zonder meer bij een anderen handelaar worden ingeschakeld, aangezien in dat geval de beurten op de Vischmarkt niet meer gelijk zouden draaien. De handelaar nl. die er bijv. 200 klanten van een collega, die uitvalt, moet bijnemen, zal, op basis van zijn bestaande toewijzing, langer werk hebben om zijn klanten te bedienen, dan de andere kooplieden, die er geen klanten hebben bijgekregen, Dus telkens, wanneer er kooplieden uitvallen, zou een geheel nieuwe indeeling van de klanten moeten worden opgemaakt, met nieuwe codenummers etc. Dit is vanzelfsprekend volkomen onmogelijk.

Uit het bovenstaande blijkt, dat het uitvallen van reeds één koopman, hetgeen regelmatig kan plaats vinden: ziekte e.d., de klantenbinding volkomen in gevaar brengt.

Daarom zou, indien men de klantenbinding in het stelsel ~~bij de~~ beslist wil handhaven, van te voren een berekening moeten worden gemaakt van het aantal klanten bij 360 handelaren, bij 359 handelaren enz. afloopend tot bijv. 200 handelaren toe. Dit geeft evenwel weer aanleiding tot groote moeilijkheden, aangezien dan toch de klanten van de uitgevallen handelaren gelijkelijk over de overblijvenden zouden moeten worden uitgesmeerd met alles wat daaraan vastzit: wijziging codenummer e.d.

Het eenvoudigste zou zijn om de klanten in te deelen op de bestaande kooplieden. Wanneer er kooplieden uitvallen, worden de klanten op de overblijvende handelaren, in dezelfde buurt overgeschreven. Deze zullen dan dus nog klanten moeten bedienen, terwijl de overige handelaren al hun klanten hebben bediend. Dit kan slechts worden ondervangen door bon 2 tijdig bekend te maken en daarbij te bepalen, dat bon 1 eveneens nog geldig is.

Uiteindelijk maakt het, zooals hieronder onder F zal blijken, voor de kooplieden weinig uit, hoeveel klanten zij moeten bedienen. Het gaat er slechts om, te voorkomen, dat er groote verschillen ontstaan in het aantal klanten per kleinhandelaar, om te voorkomen, dat een * Kernproblematiek: Het document beschrijft de starheid van het distributiesysteem voor vis. Het systeem van "klantenbinding" (waarbij burgers aan een specifieke handelaar zijn gekoppeld) werkt alleen als het aantal handelaren constant blijft.
* Logistieke frictie: Zodra handelaren wegvallen, ontstaat er een onbalans op de centrale Vismarkt. Handelaren die extra klanten overnemen, hebben meer tijd nodig om te bedienen, waardoor het tijdschema van de markt (de "beurten") in de war loopt.
* Oplossingen: De auteur stelt voor om de distributie flexibeler te maken door de geldigheid van distributiebonnen (bon 1 en 2) te laten overlappen, zodat de werkdruk beter gespreid kan worden.
* Staat van het document: Het betreft een doorslag of origineel typeschrift met handmatige correcties (doorhalingen en onderstrepingen). Dit document is geschreven tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. De termen "arbeidsinzet" (gedwongen tewerkstelling in Duitsland) en "terugvoering in de krijgsgevangenschap" zijn cruciaal voor de datering. Vooral de laatste term verwijst specifiek naar het bevel van april 1943, waarbij voormalige Nederlandse militairen opnieuw in gevangenschap moesten, wat leidde tot de April-meistakingen.

De tekst illustreert hoe de nazi-politiek de dagelijkse voedselvoorziening in Nederland ontregelde. De overheid probeerde met een uiterst complex administratief systeem van codenummers en klantenbinding de schaarste te beheersen, maar dit systeem bleek niet bestand tegen de plotselinge afvoer van arbeidskrachten door de bezetter.