Getypt rapport/beleidsstuk. -6-

gedeelte der bevolking reeds voor de 2e keer visch zou krijgen, terwijl in een ander gedeelte der stad bon 1 nog niet volledig is gehonoreerd.

F. Bevoorrading van den handel.

Aanvankelijk is gedacht aan een zelfde systeem van bevoorrading, als bij de andere distributie-artikelen gebruikelijk is. Dit stelsel zou evenwel de bestaande verdeeling op de Vischmarkt volkomen in de war sturen. De bevoorrading zou dan nl. moeten plaats vinden op basis van de bij den Distributiedienst ingeleverde bonnen. Hierbij zijn verschuivingen mogelijk, hetgeen tot gevolg zou hebben, dat steeds wisselende hoeveelheden visch op de Vischmarkt zouden moeten worden afgewogen. Dit geeft technisch groote bezwaren, nog ongeacht de groote administratieve beslommeringen, welke aan dit stelsel zijn verbonden en waartegen het beperkte personeel op de Vischmarkt stellig niet is opgewassen.

Het is naar onze meening echter in het geheel niet noodig, dat bovenstaand stelsel wordt ingevoerd. Voor de bevoorrading van den handel kan zonder meer gebruik gemaakt blijven van de bestaande verdeelregeling op de Vischmarkt. Het gaat er slechts om, dat de op de Vischmarkt uitgegeven visch door bonnen wordt verantwoord, hetgeen kan plaats vinden, doordat de Distributiedienst aan den Dienst Marktwezen telkens mededeelt de hoeveelheid bonnen, welke de kleinhandelaar van elke partij visch heeft ingeleverd. De contrôle op de Vischmarkt / achteraf / kan nagaan of dit stemt met de hoeveelheid toegewezen visch. De kleinhandelaar moet worden verplicht zijn bonnen steeds op den dag, volgende op zijn toewijzing, bij den Distributiedienst in te leveren. Aan de hand van het totaal van de bij den Distributiedienst ingeleverde bonnen kan worden opgemaakt, in hoeverre de aangewezen bon is gehonoreerd. Dit kan trouwens worden gecontroleerd in verband met de op de Vischmarkt uitgegeven hoeveelheden visch.

G. Bonaanwijzing en aflevering aan den consument.

Een bon van de vischkaart wordt aangewezen voor het koopen van een bepaalde hoeveelheid visch. Deze hoeveelheid ware te stellen op 1/4 kg. per persoon en per bon.

Zoodra de handelaar op de Vischmarkt visch heeft toegewezen gekregen, maakt hij op een zich op zijn verkoopplaats bevindend aankondigingsbord bekend, hoeveel volgnummers hij kan bedienen. Voor de winkeliers is dit eenvoudig; voor de straathandelaren moeilijker. Het publiek, dat bij een winkelier is ingeschreven, kan regelmatig langs den winkel gaan om te zien of zijn volgnummer al aan de beurt is. Dit document is een ambtelijk verslag of voorstel betreffende de logistiek rondom de distributie van vis tijdens een periode van schaarste. De tekst belicht de spanning tussen de bureaucratische eisen van de Distributiedienst (het werken met bonnen) en de praktische realiteit van de Vischmarkt.

Belangrijke punten in de tekst:
* Efficiëntie versus Bureaucratie: Men waarschuwt dat een strikt systeem op basis van vooraf ingeleverde bonnen de marktwerking zou verstoren en administratief te zwaar zou zijn voor het beperkte personeel.
* Controlesysteem: Er wordt een systeem voorgesteld waarbij de handel eerst bevoorraad wordt via de bestaande regels, en de verantwoording via de bonnen achteraf plaatsvindt door samenwerking tussen de Distributiedienst en de Dienst Marktwezen.
* Consumentenrantsoen: Er wordt een concreet voorstel gedaan voor een rantsoen van 250 gram (1/4 kg) vis per persoon per bon.
* Logistiek voor de burger: De vermelding van volgnummers en aankondigingsborden bij winkeliers en straathandelaren geeft inzicht in de dagelijkse gang van zaken voor burgers die in de rij moesten staan voor hun voedsel. Hoewel een exact jaar ontbreekt, wijst alles op de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Tijdens deze periode werden vrijwel alle levensmiddelen "op de bon" gezet om de schaarste te beheersen en de Duitse bezetter te bevoorraden.

Vis was een lastig product voor het distributiesysteem vanwege de bederfelijkheid en de onvoorspelbaarheid van de vangst (aanvoer). In tegenstelling tot houdbare producten zoals meel of suiker, kon men bij vis niet wachten op een volledige administratieve afhandeling voordat de waar verdeeld werd. De discussie over het ontzien van de "Vischmarkt" suggereert dat dit document betrekking heeft op een stad met een belangrijke centrale visafslag, zoals Amsterdam, Rotterdam of Den Haag. De tekst toont de pogingen van lokale ambtenaren om het starre landelijke distributiesysteem werkbaar te houden voor de lokale praktijk.