Ambtelijke correspondentie (brief) 20 juli 1943 De Directeur (geparafeerd met initialen VB/SV) De Directeur der Nederlandsche Visscherijcentrale, Den Haag [Handgeschreven bovenin:] Inzonden 20/7

46a/244/2 M. VB/SV
l

                                      20 Juli 1943.

                Den Heer Directeur der Nederlandsche
                Visscherijcentrale,

                2e Adelheidstraat 300,

                's-G r a v e n h a g e   (ZH)
                ======================

      In bijlage dezes heb ik de eer U te doen toekomen

afschrift van een brief van de N.V. Zeevischgroothandel
"Koningstein" te Ymuiden inzake offerte zeebliek.

      Beleefd verzoek ik U de behandeling hiervan te willen

overnemen meer speciaal in verband met de vraag of genoem-
de firma deze zeebliek vrij mag offreeren.

                                      De Directeur, De kern van dit korte schrijven is een verzoek om beleidsmatige verduidelijking binnen een strikt gereguleerde economie. Een onbekende instantie (mogelijk een regionaal visserijbureau of een ander departement van Voedselvoorziening) stuurt een dossier door naar de overkoepelende Nederlandsche Visscherijcentrale.

Het gaat om een offerte van de firma "Koningstein" uit IJmuiden (toen vaak gespeld als Ymuiden) voor 'zeebliek'. Zeebliek is een visserijterm voor kleine vis, meestal jonge haring of sprot. De afzender vraagt de centrale autoriteit om te bepalen of deze vis "vrij" aangeboden mag worden. Dit wijst erop dat de normale marktwerking was opgeschort; handelaren mochten niet zelfstandig beslissen over de verkoop van hun voorraad zonder dat dit paste binnen de vigerende distributie- en prijsvoorschriften. Dit document stamt uit juli 1943, een periode tijdens de Duitse bezetting waarin de Nederlandse economie volledig in het teken stond van de oorlogsvoering en de centrale beheersing van schaarse middelen. De Nederlandsche Visscherijcentrale (NVC) was het orgaan dat namens de overheid (onder toezicht van de bezetter) toezag op de gehele visserijketen: van de vangst en aanvoer tot de prijzen en de uiteindelijke distributie onder de bevolking.

Visserijbedrijven in grote havens zoals IJmuiden waren gebonden aan strikte quota en leveringsplichten. De vraag of men een product 'vrij' mocht offreren, was in deze context essentieel: mocht de vis aan de commerciële handel worden aangeboden, of moest deze direct gereserveerd worden voor specifieke (vaak door de overheid of bezetter aangewezen) kanalen? De brief illustreert de bureaucratische weg die zelfs kleine commerciële handelingen in oorlogstijd moesten afleggen. N.V. Zeevischgroothandel