6 oktober 1943. No. 62/2/1 M. 1943 $\frac{8}{10}$

Telefoon 43321, 43130
Toestellen 568, 569, 576

Verzoeke bij beantwoording datum en nummer van dezen brief te vermelden.

No. 22/203$^b$
G.M.B.
Amsterdam, 6 October 1943.
Bijlagen: een..

Gemeentelijk Materialenbureau
Oudezijds Achterburgwal 213 Amsterdam (Centrum)

Aan: den Heer Directeur
van het Marktwezen,
Jan van Galenstraat 14,
A m s t e r d a m. West.

[Handgeschreven notitie in de rechterkantlijn:]
m.i.v. bijlage
form. retour
naar GMB
9/10
M.

Naar aanleiding van het door U bij mij ingediende formulier S.I., no. 12489, dd. 22 passato voor het verkrijgen van een aankoopvergunning voor installatiebuis, dat ik U hierbij retourneer, verzoek ik U het formulier volledig in te vullen en alsnog de door het Bureau voor de Metalen-Verwerkende Industrie met blauw aangegeven rubrieken in te vullen.

Hierna ontvang ik het ter verdere behandeling weder gaarne zoo spoedig mogelijk terug.

Het Hoofd van het
Gemeentelijk Materialenbureau,

[Handtekening]
Ir. E. de Kruijff.

Stadsdrukkerij Amsterdam
2439-1-43-500 Dit document is een representatief voorbeeld van de ambtelijke molen tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Vanwege de extreme oorlogsschaarste was de handel in vrijwel alle bouwmaterialen, waaronder de hier genoemde 'installatiebuis' (elektriciteitsbuis), strikt gereguleerd via een vergunningstelsel.

De brief onthult een gelaagde bureaucratie:
1. Het Marktwezen: De aanvrager, gevestigd bij de Centrale Markthallen (Jan van Galenstraat).
2. Het Gemeentelijk Materialenbureau: De lokale controlerende instantie in Amsterdam.
3. Het Bureau voor de Metalen-Verwerkende Industrie: Een landelijk 'Rijksbureau' dat technisch-inhoudelijk bepaalde of materialen mochten worden vrijgegeven.

De term 'passato' in de tekst verwijst naar de vorige maand (september 1943). Het feit dat zelfs voor eenvoudige installatiematerialen tussen gemeentelijke diensten dergelijke formele correspondentie nodig was, illustreert de totale controle op de distributie van grondstoffen in deze periode. In oktober 1943 was de druk op de Nederlandse economie door de bezetter maximaal. Metalen waren essentieel voor de Duitse oorlogsindustrie, waardoor civiel gebruik tot een minimum werd beperkt. Rijksbureaus werden opgericht om schaarse goederen te rantsoeneren.

De ondertekenaar, Ir. E. de Kruijff, was een technisch ambtenaar die toezag op de efficiënte toewijzing van materialen binnen de gemeente Amsterdam. De Jan van Galenstraat 14 was het hart van de voedselvoorziening (het Marktwezen) van de stad; dat zelfs zij moeite hadden om aan basismaterialen te komen, benadrukt de ernst van de tekorten. De handgeschreven notitie rechtsboven lijkt een interne registratie van de ontvangende partij (Marktwezen) te zijn, gedateerd op 9 oktober, drie dagen na verzending.