Handgeschreven ambtelijke notitie of intern memo op bruin papier. Verschillende data vermeld: 24 januari 1944, 11 februari 1944 en een eerdere verwijzing naar 1941-1942. [1] van het seizoen 1941-1942
[2] ~~[onleesbaar]~~
[3] in het bezit m toch nog
[4] mosselenkaart had gesteld
[5] hij thans in ook het
[6] vorig seizoen mossel-
[7] zou hebben ontvangen.
[8] Een en ander wordt door
[9] de heer M. Gootjes bevestigd.
[10] Amsterdam 24 Jan 44
[11] Aan Klapmuts mosselen
[12] toegewezen, ingaande
[13] 11-2-44 de heer Insp.
[14] [Handtekening]

[15] [In rode inkt in marge, deels onleesbaar:] Zeg er nog even bij [...] 8-1-44

[16] Het kan waar zijn;
[17] het kan ook niet waar zijn;
[18] Wij kunnen het dus uitsluitend
[19] op getuigenis v. Gootjes doen.
[20] Doch vragen of het een schoon
[21] sprookje is, schooner dan
[22] ooit Andersen heeft ver-
[23] teld & dan zouden wij
[24] als belooning hem niets
[25] plus kunnen geven, doch als
[26] straf onthouden.
[27] Conclusie: Gootjes vragen,
[28] dan eventueel voorstel. De tekst betreft een administratieve kwestie rondom de distributie van mosselen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een zekere "Klapmuts" (mogelijk een achternaam of een bedrijfsnaam) claimt recht te hebben op een toewijzing op basis van verstrekkingen in eerdere jaren (seizoen 41-42). De heer M. Gootjes treedt op als getuige om dit te bevestigen.

Opvallend is het tweede deel van de notitie, waarin de ambtenaar een sceptische toon aanslaat. Hij twijfelt openlijk aan de waarachtigheid van de claim en trekt een literaire vergelijking met de sprookjes van Hans Christian Andersen om de absurditeit of de vermeende onwaarschijnlijkheid van het verhaal te benadrukken. Er wordt een afweging gemaakt tussen "belooning" (het toewijzen van extra rantsoenen) en "straf" (het onthouden daarvan als het verhaal een verzinsel blijkt). De uiteindelijke aanbeveling is om de getuige (Gootjes) eerst nader te horen. Dit document biedt een inkijkje in de bureaucratische werkelijkheid van bezet Nederland in 1944. Voedselvoorziening was strikt gereguleerd via het distributiestelsel. Ambtenaren moesten beslissen over de toewijzing van schaarse goederen op basis van bewijslast die soms lastig te verifiëren was. De informele en haast cynische toon in het onderste gedeelte van de notitie laat zien hoe ambtenaren omgingen met de dagelijkse stroom aan verzoeken en mogelijke pogingen tot fraude in een tijd van grote tekorten. De naam "Klapmuts" en de specifieke vermelding van "mosselen" duiden op een dossier binnen de visserij- of voedseldistributiesector in de regio Amsterdam. M. Gootjes