Handgeschreven conceptbrief of interne notitie. 13 november 1943. A'dam, 13/11 1943
Wirtschaftsprüfstelle
[doorgehaald: onleesbaar]

Naar aanleiding van Uw brief dd. 3 dezer FWI/W/Wp. Tr. 12330/43 HE 104 We/Ko bericht ik U, dat het, binnen het raam van de [tussenvoeging: door het Gen Bestuur] Schoff. richtlijnen [doorgehaald: secties], bezwaarlijk is om aan Uw verzoek te voldoen.

De verdeeling van visch te A'dam is aldus geregeld, dat toewijzingen worden verleend aan [doorgehaald: personen] [tussenvoeging: handelaars] en, wanneer dit winkeliers betreft voor den best. winkel, waarin [doorgehaald: hij zijn vischhandel uitoefent].

Indien een winkel wordt gesloten, vervalt de toewijzing automatisch. X

Concentratie van toewijzingen op één winkel is derhalve niet wel mogelijk [doorgehaald: zonder de verdeeling op slag in gevaar te brengen]. Dit document is een ambtelijke reactie betreffende de distributie en vergunningsverlening van vis in Amsterdam tijdens de Duitse bezetting. De schrijver reageert op een verzoek (mogelijk om vis-toewijzingen te concentreren of over te dragen) en wijst dit af op basis van de geldende richtlijnen.

Enkele opvallende zaken:
* Bureaucratische taal: Het gebruik van "dd. 3 dezer" (van de derde van deze maand) en de complexe dossiernummers zijn typerend voor de administratieve correspondentie uit die tijd.
* Correcties: Het document bevat diverse doorhalingen en boven de regel geschreven correcties, wat duidt op een conceptversie. De verandering van "personen" naar "handelaars" wijst op een juridische precisering: de vis wordt toegewezen aan de economische entiteit/ondernemer, niet aan de privépersoon.
* Strikte regelgeving: De tekst onderstreept dat een toewijzing (vergunning/quotum) direct gekoppeld is aan een specifieke, actieve winkel. Zodra de winkel sluit, vervalt het recht op de voorraad. Dit was bedoeld om handel op de zwarte markt en ongecontroleerde concentratie van goederen te voorkomen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stond de Nederlandse economie onder streng toezicht van de Duitse bezetter via de Wirtschaftsprüfstelle. Grondstoffen en voedsel (zoals vis) waren schaars en werden strikt gerantsoeneerd via een distributiesysteem.

Amsterdam was voor de visvoorziening afhankelijk van wat er via de centrale veilingen binnenkwam. De overheid (vaak onder regie van het Directoraat-Generaal voor de Voedselvoorziening) probeerde de detailhandel strak te reguleren om de voedselstroom naar de bevolking beheersbaar te houden. Briefwisselingen zoals deze laten de bureaucratische werkelijkheid zien achter de voedselschaarste: elk pondje vis was onderworpen aan strikte regels en toewijzingen.