Handgeschreven concept/notitie met diverse doorhalingen en correcties. Het is denkbaar, dat de weduwe, die in het bezit van de ~~erkenning~~ vergunning komt, niet in staat is ~~om~~ persoonlijk den vischhandel te ~~drijven~~ beoefenen, doordat zij wegens ziekte, invaliditeit of huiselijke omstandigheden hiertoe niet in staat is. In dat geval zouden wij er geen bezwaar tegen hebben, dat een inwonend kind de zaken voor haar waarneemt; dit kind moet dan evenwel in den vischhandel werkzaam zijn, zoodat niet iemand zonder vakkennis plotseling als vischhandelaar gaat optreden. Er zal natuurlijk een nieuw probleem ontstaan, wanneer zoo’n kind zich zelfstandig zal willen gaan vestigen. Wij stellen U voor, ~~dit geval~~ wanneer zich een zoodanig geval mocht voordoen, dit dan onder oogen te zien, teneinde de zaak nu niet te veel te compliceeren.

Marge-aantekening (links):
T: In de eerste plaats zal het dan zelf een bewijs op zijn naam vragen en verder zal dan een regeling voor het gezin der weduwe moeten worden getroffen. De tekst beschrijft een uitzonderingsregel voor de Vestigingswet of een soortgelijke beroepsregulering in de vishandel. Centraal staat de vraag hoe om te gaan met een weduwe die een vergunning erft of toegewezen krijgt, maar deze door persoonlijke omstandigheden niet zelf kan exploiteren.

De schrijver stelt voor dat:
1. Een inwonend kind de honneurs mag waarnemen.
2. De voorwaarde hierbij is dat dit kind reeds over vakkennis beschikt (werkzaam is in de handel), om de kwaliteit en professionaliteit van de sector te waarborgen.
3. Complicaties (zoals het kind dat een eigen zaak wil beginnen) vooralsnog buiten beschouwing worden gelaten om de huidige regeling niet te complex te maken.

De marge-notitie (gemarkeerd met 'T') lijkt een aanvulling op de mogelijke toekomstige problemen: als het kind zich zelfstandig vestigt, heeft het een eigen bewijs van vakbekwaamheid nodig en moet er voor de achterblijvende weduwe een nieuwe oplossing komen. In de eerste helft van de 20e eeuw werden in Nederland de regels voor het vestigen van een eigen bedrijf strenger (denk aan de Vestigingswet Bedrijven 1937). Voor ambachtelijke beroepen zoals de visdetailhandel was een bewijs van vakbekwaamheid vereist. Bij het overlijden van een vergunninghouder ontstonden vaak schrijnende situaties voor de weduwe. Dit document toont het ambtelijke proces om hierin een praktische, menselijke maar toch gereguleerde oplossing te vinden. De vele doorhalingen wijzen op een zorgvuldige formulering van het beleid.