Doorslag van een getypte brief (ambtelijke correspondentie). 7 november 1940. De Directeur (vermoedelijk van de Dienst der Markten, Amsterdam). VP/HG.
extra [handgeschreven]
den Heer M. Aarons,
Nwe. Heerengracht 137,
Amsterdam-Centrum.
Wijk 2.

33/92/2 M. 7 November 1940.

        Naar aanleiding van Uw brief d.d. 19 October jl. bericht ik U, dat het daarin vervatte verzoek <u>niet</u> voor inwilliging in aanmerking kan komen. Indien U voortaan Uw plaats op de markt Westerstraat niet regelmatig, dat wil zeggen ten minste drie maal per vier weken, bezet, zal deze plaats worden ingetrokken, overeenkomstig de desbetreffende bepalingen van het Reglement op de Markten.

                                                  De Directeur, De brief is een zakelijke afwijzing van een verzoek dat op 19 oktober 1940 door de heer M. Aarons was ingediend. De aard van het oorspronkelijke verzoek wordt niet expliciet vermeld, maar de context suggereert dat het te maken heeft met de aanwezigheidsplicht op de markt.

De kern van de brief is een waarschuwing: de heer Aarons moet zijn standplaats op de markt in de Westerstraat (de bekende Jordaanse markt) strikt volgens het reglement bezetten (minimaal drie keer per vier weken). Gebeurt dit niet, dan wordt zijn vergunning ingetrokken. De toon is formeel en onverbiddelijk, wat wordt benadrukt door de onderstreping van het woord "niet". De datum van de brief, 7 november 1940, is van groot historisch belang. Nederland was op dat moment enkele maanden bezet door nazi-Duitsland. De geadresseerde, M. Aarons, woonachtig aan de Nieuwe Heerengracht (een buurt met een grote Joodse populatie), was zeer waarschijnlijk een Joodse marktkoopman.

In deze vroege fase van de bezetting begonnen de anti-Joodse maatregelen zich op te stapelen. Hoewel deze brief op het eerste gezicht een strikt administratieve waarschuwing lijkt over marktregels, past het in een breder patroon van toenemende bureaucratische druk op Joodse ondernemers. Kort na deze brief, in 1941, zouden Joodse kooplieden volledig van de reguliere markten (zoals de Westerstraat) worden verbannen en gedwongen worden naar speciaal aangewezen "Joodse markten". De strikte handhaving van de aanwezigheidsplicht in november 1940 kan gezien worden als een middel om vergunningen van Joodse handelaren die door de omstandigheden hun werk niet goed konden uitvoeren, voortijdig in te trekken. M. Aarons