Intern ambtelijk advies / memo betreffende marktvergunningen. [Kader linksboven]
BIJBLAD VAN:
M. No. 20/36/1 193 9
DOORGEZONDEN: 23/10 - '39

[Bovenzijde midden/rechts]
7 [doorgehaald] Insp. Te Renz 632

[Hoofdtekst]
20/36/2 II [in rood potlood/inkt]
Advies s.v.p.
24-10-'39 [onleesbaar, mog. amp]

Op de plaats op de markt Waterlooplein welke thans door Mevr. de Groot wordt ingenomen en op welke plaats zij patates-frites bakt, stond voorheen Mw. Schelvisch-Kanes, die in het bezit was van een bakvergunning voor visch. (v.g. 10.2.37)

Uit een markttechnisch oogpunt zou dus tegen inwilliging van het verzoek van de Groot om op deze plaats visch te mogen bakken geen bezwaar bestaan.

Aangezien echter het standpunt wordt ingenomen dat het bakken van visch op de markten zoo mogelijk moet worden tegengegaan ~~geheel moet worden stopgezet~~, is het in overweging den Wethouder te adviseren het verzoek af te wijzen.

16-11-39 de Boer [mogelijk de Baer]

[Linkermarge, verticaal geschreven]
Zie rapport chef-inspecteur

[Rechtermarge, diverse annotaties en parafen]
Who
Renz
Advies, 25-10-39 de Boer Het document betreft een ambtelijk advies over een vergunningsaanvraag voor de Amsterdamse Waterloopleinmarkt. Een zekere Mevrouw De Groot, die op dat moment een standplaats heeft voor het bakken van patates frites, heeft verzocht om daar vis te mogen bakken.

De ambtenaar stelt vast dat er historisch gezien geen bezwaar is: de vorige eigenaresse van die specifieke plek (Mevr. Schelvisch-Kanes) beschikte immers al over een visbakvergunning. Echter, vanuit beleidsoogpunt adviseert de ambtenaar negatief. Er is blijkbaar een algemene richtlijn om het bakken van vis op de markten "zoo mogelijk te tegen te gaan". Een eerdere, strengere formulering ("geheel stopgezet") is doorgehaald en vervangen door het iets mildere "tegengegaan". Het uiteindelijke advies aan de Wethouder is dan ook om het verzoek af te wijzen. Dit document biedt een inkijkje in de marktverordeningen en het marktbeleid in Amsterdam aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog (november 1939). Het Waterlooplein was destijds het centrum van de Joodse buurt en een van de belangrijkste markten van de stad.

De strikte regulering van wat er gebakken mocht worden (vis versus frites) had vaak te maken met hygiëne, stankoverlast en brandveiligheid. De naam "Schelvisch-Kanes" is opvallend; Schelvisch was een veelvoorkomende achternaam in de Joodse gemeenschap, en in dit geval sluit de naam ironisch genoeg aan bij de aard van de handel. Het document toont de bureaucratische zorgvuldigheid waarmee zelfs kleine verzoeken om productwijziging op de markt werden behandeld en getoetst aan het geldende beleid van de Wethouder. De Groot (Mevrouw) M. No Gemeente Amsterdam Marktwezen