2 oktober 1941. No 85/20/1 m 1941.

Den Heer Inspecteur
th Maastricht
alhier.

Wat het verzoek van H. Segers betreft
diene het volgende.
Het bijgaande bijblad geeft aan, die markt-
kooplieden die eventueel een handkar zouden
gebruiken van boven genoemde.
1e Vrees, deze koopman maakte juist de laatste
tijd weinig gebruik van de markt, want meestal
is hij in N B. en gebruikte materiaal van Segers.
Daar Segers wist dat zijn materiaal niet
op de markt mocht komen had hij er een
merk opgezet en wel E.M. (eigen materiaal)
Daar ik wist dat Vrees geen kar in eigendom
had vroeg ik hem wie dan wel de eigenaar was.
Hij vertelde dat Segers had gezegd, "zeg dan
maar dat die kar van Heeflang uit de Gouds-
bloemstraat is. Dus gaf hij hier een valsche
verklaring.
2e de Kort, deze heeft al in geen 2 jaar een plaats
op de lindenmarkt bezet.
3e de Ruijter, maakt nooit gebruik van
de markt.
4e Bosch, onbekend.
5e Welman heeft geen kar van Segers.
6e C Bamberger visch, heeft al eenige jaar
een stal van J Fleijman.
Nu komt Segers niet in aanmerking
noch voor het plaatsen van stallen, noch
van handkarren.

2 Oct: 1941. [Ondertekening] Dit document is een ambtelijk rapport, waarschijnlijk opgesteld door een marktopziener of politiefunctionaris in Maastricht, gericht aan een inspecteur. De kern van de rapportage is een integriteitsonderzoek naar H. Segers, die kennelijk een vergunning heeft aangevraagd voor het exploiteren (verhuren) van marktkramen en handkarren.

De opsteller van het rapport heeft een lijst met marktkooplieden nagelopen die door Segers als potentiële klanten waren opgegeven. De bevindingen zijn vernietigend voor het verzoek van Segers:
1. Fraude en misleiding: Bij koopman Vrees werd ontdekt dat materiaal van Segers was gemerkt met "E.M." (Eigen Materiaal) om te verhullen dat het om verhuurd materieel ging dat niet op de markt mocht komen. Bovendien had Segers de koopman geïnstrueerd te liegen over de herkomst van een handkar (beweren dat deze uit de Goudsbloemstraat kwam).
2. Inaccurate informatie: Andere genoemde kooplieden bleken óf al jaren geen marktkraam meer te bezetten (De Kort), óf nooit gebruik te maken van de markt (De Ruijter), óf onbekend te zijn (Bosch), óf materiaal van derden te huren (Welman, Bamberger).

De conclusie van het rapport is dan ook negatief: Segers komt niet in aanmerking voor een vergunning. Het document dateert van oktober 1941, tijdens de Duitse bezetting van Nederland. In deze periode was de controle op de economie en de handel op markten zeer streng. Grondstoffen waren schaars en de overheid (onder toezicht van de bezetter) probeerde alle vormen van handel en distributie strikt te reguleren om de zwarte markt tegen te gaan.

De vermelding van de naam "C. Bamberger visch" is historisch interessant. De naam Bamberger is een veelvoorkomende Joodse familienaam. Gezien de datum (eind 1941) vonden er op dat moment al ingrijpende beperkingen plaats voor Joodse marktkooplieden; zij werden stelselmatig uit het economische leven geweerd.

Het gebruik van "N B." in de tekst bij koopman Vrees zou kunnen verwijzen naar Noord-Brabant, wat suggereert dat de koopman buiten de stadsgrenzen van Maastricht werkzaam was. De "Lindenmarkt" is een bekende markt in Amsterdam, maar in deze context betreft het waarschijnlijk een lokale aanduiding in Maastricht of een algemene benaming voor een markt onder lindebomen. De vermelding van "Maastricht alhier" bevestigt dat de volledige casus zich in die regio afspeelt.