Getypte ambtelijke brief met handgeschreven kanttekeningen. De Directeur en de Gemeente-Adviseur (instantie niet expliciet genoemd, vermoedelijk Amsterdam of een vergelijkbare grote gemeente). [Linkerbovenhoek, getypt:]
25/17/12 M.
1

[Midden boven, handgeschreven in blauw:]
AvD
H. Nieburgh [?]

[Midden boven, handgeschreven stempel/tekst in blauw:]
Verzonden 20/10.

[Rechtsboven, getypt:]
VM/HG.
20 October 1942.

[Adresblok, getypt:]
den Heer Wethouder
voor de Levensmiddelen,
A l h i e r .

[Inhoud, getypt:]
In antwoord op den brief van den heer Saur d.d. 15 October jl. die U den eersten ondergeteekenden d.d. 17 October jl. om advies zond, mogen wij opmerken, dat genoemde persoon regelmatig een zelfde soort brief schrijft inhoudende een ontelbaar aantal niet nauwkeurig omschreven en niet te contrôleeren klachten. Hij behoort tot het type: "brieven-schrijvers", die niet ernstig zijn te nemen.

Wij mogen U mitsdien in overweging geven dezen en de zeker vele nog komende brieven terzijde te leggen.

[Ondertekening, getypt:]
De Directeur,

De Gemeente-
Adviseur, De brief is een ambtelijk advies gericht aan de wethouder die verantwoordelijk is voor de voedselvoorziening (Levensmiddelen). De kern van de boodschap is een diskwalificatie van een burger, een zekere heer Saur, die klachten heeft ingediend.

De schrijvers (de Directeur en de Gemeente-adviseur) typeren de klager als een professionele "brieven-schrijver". Dit was destijds een pejoratieve term voor burgers die de overheid bestookten met aanhoudende, vaak ongefundeerde kritiek. De toon is formeel-zakelijk maar beslist neerbuigend; er wordt geadviseerd om verdere correspondentie van deze persoon zonder behandeling "terzijde te leggen" (te negeren).

Opvallend is de bureaucratische snelheid: de brief van Saur is van 15 oktober, de wethouder vraagt advies op 17 oktober, en op 20 oktober ligt dit vernietigende advies er al. Het document dateert van oktober 1942, midden in de Tweede Wereldoorlog tijdens de Duitse bezetting van Nederland. De "Wethouder voor de Levensmiddelen" bekleedde in deze periode een uiterst precaire functie. Vanwege de toenemende schaarste, de invoering van de distributie en de strenge rantsoenering was de onvrede onder de bevolking groot.

Het negeren van burgerklachten ("terzijde leggen") moet in dit licht gezien worden: de ambtelijke apparaten stonden onder enorme druk en hadden weinig ruimte of middelen om individuele klachten over voedselkwaliteit of -hoeveelheid op te lossen, zeker als deze als "ongrijpbaar" werden ervaren. De term "brieven-schrijver" werd door de bureaucratie vaak gebruikt als verdedigingsmechanisme om burgers die gaten in het systeem aan de kaak stelden, monddood te maken. H. Nieburgh