Handgeschreven ambtelijke notitie of memorandum, geschreven op de achterzijde van voorbedrukt papier (doorschijnende tekst: "CENTRAAL VERKOOPKANTOOR VAN WOLLEN..."). 23 en 28 november 1942. (In rood krijt/potlood, bovenaan:)
Willemse oproepen
28-11-42
de Boer

(In potlood/inkt:)
Willemsen is invalide p 23/11 G. 30
mag twee man aannemen om
zijn kar & handel naar de markt
te brengen. - kan dit niet verdienen.
Kan geen marktplaats innemen.
Dient men nu middelen af.

(Rechtsonder, in potlood:)
23-11-42
de Boer Het document is een korte ambtelijke verslaglegging betreffende de sociaal-economische status van een zekere heer Willemse (ook gespeld als Willemsen). De kern van de zaak is de fysieke beperking van de betrokkene ("invalide") in relatie tot zijn levensonderhoud als marktkoopman.

De ambtenaar, de Boer, stelt vast dat Willemse hulp nodig heeft (twee man) om zijn kar naar de markt te krijgen, maar dat zijn inkomsten onvoldoende zijn om deze hulp te betalen ("kan dit niet verdienen"). Daarnaast wordt geconstateerd dat hij geen vaste marktplaats kan bezetten. De afsluitende zin "Dient men nu middelen af" fungeert waarschijnlijk als een beleidsvraag: moet men de ondersteuning nu stopzetten (afwijzen) of een korting op de middelen toepassen?

De aanwezigheid van twee data (23/11 en 28/11) suggereert een dossierverloop van vijf dagen, waarbij op 28 november de instructie "Willemse oproepen" is toegevoegd om de zaak persoonlijk te bespreken. Dit document stamt uit november 1942, de periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze jaren waren zowel goederen als financiële middelen uiterst schaars. De bureaucratie bleef echter nauwgezet functioneren; elk geval van sociale bijstand of economische vergunning werd individueel getoetst.

Het gebruik van de achterzijde van een brief van het "Centraal Verkoopkantoor van Wollen [Stoffen]" is een direct gevolg van de nijpende papierschaarste in oorlogstijd. De notitie biedt een inkijkje in de dagelijkse overlevingsstrijd van kleine zelfstandigen met een beperking, die tussen de raderen van de ambtelijke regelgeving en de economische realiteit van de bezettingstijd dreigden vast te lopen.