20 maart 1942. De Directeur van de Nederlandsche Visscherijcentrale. [Handgeschreven, bovenaan midden:]
Verzonden 20/3

[Getypt, rechtsboven:]
VD/HG.

de Nederlandsche Visscherijcentrale,
Juliana van Stolbergplein 3/4,
's-Gravenhage.

[Getypt, links:]
46A/32/2 M.

[Getypt, rechts:]
20 Maart 1942.

Naar aanleiding van Uw brief d.d. 2 Maart jl. No.3173 heb ik de eer U te berichten, dat op den Gemeentelijken Vischafslag te Amsterdam, ook des Maandags visch kan worden aangeboden.

Het is echter gewenscht, dat daarvan tijdig mededeeling wordt gedaan, teneinde den kleinhandel vooraf in kennis te kunnen stellen.

De Directeur,

--- Dit document is een zakelijke brief van de Nederlandsche Visscherijcentrale (NVC) uit Den Haag. De brief dient als antwoord op een eerdere correspondentie van 2 maart 1942. De kern van de boodschap is de bevestiging dat het voortaan mogelijk is om ook op maandagen vis aan te bieden bij de Gemeentelijke Visafslag in Amsterdam.

Er wordt een duidelijke voorwaarde gesteld: dergelijke aanbiedingen moeten tijdig worden gemeld. De reden hiervoor is logistiek en commercieel van aard; de kleinhandel (de visboeren en winkeliers) moet vooraf geïnformeerd worden zodat zij hun inkoop en verkoop kunnen plannen. Dit wijst op een strak gereguleerde markt waarin vraag en aanbod nauwkeurig op elkaar afgestemd moesten worden.

--- De brief dateert uit maart 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. De Nederlandsche Visscherijcentrale (NVC) was een zogenaamde 'centrale' die door de bezetter was ingesteld (onderdeel van de Rijksorganisatie voor de Voedselvoorziening) om toezicht te houden op de productie, distributie en prijsvorming van vis.

In deze periode was de voedselvoorziening een cruciaal en precair onderdeel van het dagelijks leven. Door de oorlogsvoering op zee was de visserij beperkt en gevaarlijk. De uitbreiding van de veildagen naar de maandag in Amsterdam kan geduid worden als een poging om de aanvoer van schaarse proteïnen zo efficiënt mogelijk over de week te verspreiden en de marktwerking onder de strikte distributieregels van de bezettingsjaren te optimaliseren. De nadruk op het tijdig informeren van de kleinhandel is kenmerkend voor de bureaucratische controle die nodig was om zwarte handel te voorkomen en de officiële rantsoenering te handhaven.