Handgeschreven brief/verzoekschrift (mogelijk een kopie of klad, gezien de herhaling onderaan). 17 februari 1942. [Linkerbovenhoek:] II

Het cokes verbruik dat in het stookseizoen ’39-’40
96 ton bedroeg kon slechts door het betrachten
van de uiterste zuinigheid in het vorig
seizoen worden beperkt tot 60 ton. Het is
dus zonder meer duidelijk dat 480 eenheden,
overeenkomende met 48 ton cokes geheel on-
voldoende is vooral bij de huidige, durende,
vorstperiode.

In verband m/h voorgaande verzoek ik U
dus pogingen te willen aanwenden tot het
verkrijgen v.e. aanvullende toewijzing voor
vaste brandstoffen t/b.v. meergenoemd gebouw.

Tevens verzoek ik om toewijzing v. brand-
stoffen voor twee kachels, waarvan één dient
tot ter verwarming v/h kantoor v/d emballage-
loods en de andere ter verwarming v/d
portiersloge C.M. welke tot nog toe met
gas werd verwarmd, hetgeen thans ten
gevolge v/d spertijd voor het gas niet meer
gedurende het gehele etmaal mogelijk is,
terwijl deze loge dag en nacht in gebruik is.

[Datum en paraaf:]
17/2-’42
[Paraaf 'a']

[Onderaan, ondersteboven geschreven:]
Het cokes verbruik bedroeg in het seizoen 39-40
96 ton. De schrijver van dit document dient een gemotiveerd verzoek in voor extra brandstofeenheden. De kern van het betoog is dat de huidige toewijzing (48 ton) minder dan de helft is van wat er in het laatste vooroorlogse seizoen (96 ton in '39-'40) werd verbruikt. Zelfs met "uiterste zuinigheid" was er vorig jaar 60 ton nodig.

Er worden twee specifieke locaties genoemd die extra verwarming nodig hebben:
1. Het kantoor van de emballageloods.
2. De portiersloge "C.M.".

Een cruciaal detail is de vermelding van de spertijd voor gas. De portiersloge werd voorheen met gas verwarmd, maar omdat de gastoevoer tijdens de bezettingsjaren op bepaalde uren werd afgesloten (spertijd), en de loge 24 uur per dag bemand is, is men nu aangewezen op vaste brandstoffen (kolen/cokes) om de continuïteit te waarborgen. Dit document dateert uit februari 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Brandstoffen waren in deze periode streng gerantsoeneerd via een distributiesysteem (de "eenheden" waarover gesproken wordt).

De winter van 1941-1942 was een van de strengste winters van de 20e eeuw (verwezen wordt naar de "huidige, durende vorstperiode"). De combinatie van extreme kou, schaarste door de oorlogseconomie en de beperkingen op gas- en elektriciteitsverbruik (spertijden) zorgde voor grote nood bij zowel bedrijven als particulieren. Het document illustreert de bureaucratische strijd die gevoerd moest worden om voldoende brandstof te bemachtigen voor essentiële bedrijfsonderdelen, zoals een dag en nacht bemande portiersloge.