Notulen/Vergaderverslag (typewerk). 2 februari 1943. Notities van de vergadering der Verdeelings-commissie op 2 Februari 1943 te 2.00 uur des namiddags. Aanwezig: de Voorzitter, de Heer A.H. de Haer, de Secretaris, de Heer H.A. van Duinhoven, de Heer J.J. Sieburgh van het Marktwezen en de leden: Frommé, Gootjes, Lammers, J. Tuyp, J. Koning, Mooyer, Van Zanten, Bohne, Rienstra en Sliphorst.

Onderwerp: Het in ontvangstnemen van visch aan de Vischmarkt door iederen kleinhandelaar persoonlijk, wanneer deze aan de beurt is geweest.

De Voorzitter: opent de vergadering en deelt mede, dat het de bedoeling is om de verplichting in het leven te roepen, om iedere kleinhandelaar persoonlijk zijn toewijzing visch en/of mosselen in ontvangst te doen nemen. Dit onderwerp wordt nu in discussie gebracht en nadat de leden uitvoerig hun meening kenbaar hebben gemaakt, zal, wanneer voor een bepaald standpunt een meerderheid van stemmen is verkregen, een voorstel bij den Wethouder worden ingediend. Spreker schetst, hoe de noodzaak is ontstaan, om tot een bepaling als bovenbedoeld te komen. Het is gebleken, dat verschillende kooplieden andere werkzaamheden verrichten, doch hun visch door collega's in ontvangst laten nemen en laten verkoopen. De thans ter tafel gebrachte maatregel zal naar sprekers meening tot gevolg hebben, dat aan vele knoeierijen een einde wordt gemaakt. Spreker stelt zich voor, den maatregel aldus toe te passen, dat den winkeliers wordt toegestaan hun personeel te sturen om hun toewijzing in ontvangst te nemen. De kooplieden, die ziek zijn, zullen hun collega's onder overlegging van een doktersattest tot in ontvangstneming kunnen machtigen, terwijl grossiers, tevens kleinhandelaren, die naar Ymuiden moeten, eveneens hun toewijzing door een ander in ontvangst mogen laten nemen.

De Heer Lammers: deelt mede, dat het onderhavige onderwerp herhaaldelijk een punt van bespreking bij zijn collega's heeft uitgemaakt. Het is geen eenvoudige zaak, speciaal niet voor de zaken zooals de Heer Frommé deze drijft, namelijk een delicatessenzaak. Het is echter dringend gewenscht, dat er strenge maatregelen worden genomen. Wordt bepaald, dat iedere handelaar persoonlijk zijn toewijzing in ontvangst moet nemen, dan beantwoordt de verdeeling meer aan de verwachtingen, zooals de Burgemeester en de Wethouder zich deze hebben gesteld. Zooals thans de gang van zaken is, bevordert deze niet een goede vischvoorziening en bovendien wordt de stemming op de Vischmarkt herhaaldelijk bedorven. Spreker noemt gevallen als F. Jansen, die blijkbaar in Den Haag zaken heeft en vrijwel nimmer op de Vischmarkt wordt aangetroffen en de Gebrs. Sterkenburg, die in Hilversum een logement drijven en ook vrijwel nooit op de Vischmarkt zijn.

De Voorzitter: acht het uit dit oogpunt gewenscht om ook voor de uitgifte van de mosselen voor te schrijven, dat de kleinhandelaar persoonlijk zijn toewijzing in ontvangst moet nemen. Voor alle toewijzingen visch en mosselen zal dan dus gelden, dat elke handelaar zijn toewijzing persoonlijk in ontvangst moet nemen; indien op dezen regel uitzonderingen moeten worden toegestaan, zullen * Taalgebruik: Het document is opgesteld in de toen gangbare spelling (vóór de hervorming van 1947), gekenmerkt door woorden als visch, zooals, meening en verdeelings-commissie.
* Kernproblematiek: Er is sprake van onregelmatigheden ("knoeierijen") bij de visafslag. Bepaalde handelaren laten hun toegewezen partijen ophalen door anderen terwijl zij elders werken (bijv. in Den Haag of Hilversum), wat de eerlijke distributie en de sfeer op de markt ondermijnt.
* Handhaving: De commissie stelt een strikte regel voor: persoonlijke verschijning is verplicht, tenzij er een geldige reden is (ziekte met doktersverklaring, personeel, of noodzakelijke reis naar de bron in IJmuiden).
* Belanghebbenden: De lokale overheid (Burgemeester en Wethouder) hecht grote waarde aan een ordentelijke visvoorziening, wat in oorlogstijd cruciaal was voor de voedselvoorziening. Dit document stamt uit februari 1943, midden in de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de bezetting was de voedselvoorziening in Nederland strikt gereguleerd via een distributiesysteem. Schaarste leidde vaak tot zwarte handel en "knoeierijen". De Verdeelings-commissie fungeerde hier als een orgaan dat toezag op de rechtvaardige toewijzing van schaarse goederen (in dit geval vis en mosselen) aan erkende kleinhandelaren. De genoemde locaties (IJmuiden als aanvoerhaven, Den Haag en Hilversum als locaties van "afwezige" handelaren) schetsen een beeld van de logistieke en administratieve uitdagingen van de vishandel in die periode. Het dwingen tot persoonlijke aanwezigheid was een directe methode om tussenhandel en illegale doorverkoop te beperken.