Getypte notulen of verslag van een vergadering. Onbekend, maar de tekst refereert aan het "Visscherijbesluit 1941", wat duidt op de periode van de Duitse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog. - 5 -.

op uit moeten; zij kunnen nu echter niet op twee plaatsen tegelijk zijn. Het is gemakkelijk om een regeling op papier te zetten, doch men moet nimmer vergeten, dat een zoodanige regeling in de practijk ook uitvoerbaar moet zijn. Voorop moet toch staan, dat men niet bezig is om bepaalde winkelzaken kapot te maken. Hoewel spreker dus wel met de Commissie kan meevoelen, moet hij er toch op wijzen, dat een Overheidsorgaan slechts regelen kan ontwerpen, die het nakomt en daarvoor dan ook alle verantwoordelijkheid op zich neemt. Indien men op een regeling nu weer allerlei afwijkingen toestaat, levert dit in de practijk groote moeilijkheden op, omdat niet is vast te stellen, wat de materieele grondslag voor de afwijkingen moet zijn. Het moet vaststaan, dat verkoop door personeel in winkels geoorloofd is; ditzelfde geldt echter ook voor het op de Vischmarkt afhalen van de goederen. Ten aanzien van het afhalen van de visch voor collega's die ziek zijn, onder overlegging van een ziekenbriefje, is spreker zeer huiverig. Dit is een middel voor ontduiking, hetgeen spreker uit de practijk bekend is. Deze kwestie zal op korte termijn nader onder de oogen moeten worden gezien. Verder staat het vast, dat het doen van bij-werkzaamheden door vischhandelaren niet aan de beoordeeling van de Commissie is onderworpen. Men zal dus moeten trachten een regeling te treffen, waarbij de straathandelaren worden verplicht om hun toewijzing zelf in ontvangst te nemen en op de openbare markten te verkoopen en voor de winkeliers zal het voorschrift moeten worden nagekomen in den zoo even behandelden zin.

De Heer Lammers heeft aan het betoog van den heer Van Meurs niet veel toe te voegen. De Commissie heeft slechts willen bereiken, dat ieder zooveel mogelijk zijn eigen toewijzing in ontvangst neemt. Voor den winkelier kan dat natuurlijk zijn knecht zijn.

De Heer Gootjes zegt, dat de Commissie er vooral bezwaar tegen heeft, dat de heeren Frommé en Van Beek voor een 50-tal winkeliers een expeditie van visch verzorgen.

De Heer Frommé geeft een overzicht van de werkwijze van de visch- en fruitzaken.

De Heer Van Meurs kan zich de kriegelheid van de versche-vischhandelaren wel indenken, doch men kan niet voor elke ontstemming uit den weg gaan. Men mag toch niet uit het oog verliezen, dat de middenstand zakelijk in gansch andere omstandigheden verkeert dan de straathandel.

De Secretaris stelt vervolgens aan de orde: aanvulling van het Tweede Uitvoeringsbesluit van het Visscherijbesluit 1941 met bepalingen ter verscherping van de contrôle op de winkeliers. Het is de bedoeling om in het Tweede Uitvoeringsbesluit een bepaling op te nemen, dat de winkeliers zijn verplicht om de hun op de Vischmarkt toegewezen visch onmiddellijk en zonder achterhouding van partijen voor vaste klanten in den winkel aan het publiek te verkoopen. Het bedienen van vaste klanten aan huis zal dan verboden zijn.

De Heer Van Meurs zegt ten aanzien van dit punt, dat dit wel een stap in de goede richting beteekent, doch dat het zeker geen afdoende maatregel is. Er ontstaat dan namelijk weer een * Taal en spelling: Het document is opgesteld in de toenmalige spelling (zoals "visch", "zooveel", "practijk", "overheidsorgaan").
* Kernproblematiek: De discussie draait om de logistiek en eerlijkheid van visdistributie. Er is een spanningsveld tussen de regels van de Commissie en de praktische uitvoerbaarheid voor winkeliers. Men vreest voor fraude (bijv. via valse "ziekenbriefjes") en wil voorkomen dat bepaalde handelaren ("heeren Frommé en Van Beek") een monopolie op de expeditie krijgen.
* Controlemaatregelen: Er wordt voorgesteld om "achterhouding" van vis voor vaste klanten te verbieden. Winkeliers moeten hun toegewezen voorraad direct aan het algemene publiek in de winkel verkopen, in plaats van bevoorrechte klanten aan huis te bedienen. Dit was een typische maatregel in tijden van schaarste om de zwarte markt en vriendjespolitiek tegen te gaan. Dit document stamt uit de periode van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Het "Visscherijbesluit 1941" was een door de bezetter (of onder toezicht van de bezetter) ingestelde regeling om de visserij en de distributie van vis onder strikte overheidscontrole te plaatsen. Vanwege voedselschaarste was distributie streng gereguleerd via een bonnensysteem en centrale toewijzingen op vismarkten. De discussie in dit verslag illustreert de frictie tussen de bureaucratische controleorganen en de dagelijkse realiteit van de middenstanders (winkeliers versus straathandelaren) die probeerden te overleven binnen een systeem van beperkingen.