Getypt verslag (doorslag of origineel op dun papier) met uitgebreide handgeschreven correcties en aanvullingen in inkt. [Handgeschreven linksboven:] de verdeelingscommissie
[Getypt:] -4-.
[Handgeschreven boven eerste regel:] naar beste vermogen getracht heeft,
[Getypt:] ~~Spreker wijst erop, dat~~ het verschil in toewijzingen is [handgeschreven:] zooveel mogelijk met de werkelijkheid in overeenstemming te brengen. [Getypt:] ~~gebaseerd op de werkelijkheid.~~ Het is toch vóór den oorlog altijd zoo geweest, dat bepaalde handelaren meer verkochten dan andere handelaren. Deze toestand is nu in de huidige vischverdeeling [handgeschreven:] zooveel mogelijk vastgelegd geconsolideerd. [Getypt:] Het is [handgeschreven:] in verkoophoeveelheid [getypt:] een vaststaand feit, dat er altijd verschil heeft [handgeschreven:] het mogelijke bij de nauwkeurige [getypt:] bestaan, doch men mist de gegevens om deze verschillen aan te toonen. Een en ander heeft veel moeilijkheden [handgeschreven:] opgeleverd [getypt:] ~~gegeven~~ [handgeschreven:] thans blijkbaar [getypt:] ~~en ruzie~~ en daarom wil men alle handelaren een gelijke toewijzing geven. Spreker deelt mede, dat er 85 straathandelaren een dubbele toewijzing ontvangen en 38 winkeliers, dat is bij elkaar 123, terwijl er 226 handelaren een enkele toewijzing ontvangen. Indien men nu alle handelaren op eenzelfde toewijzing [handgeschreven:] stelt [getypt:] ~~plaatst~~, betee- [handgeschreven in de kantlijn:] die 35% van het totaal handelaren omvat, [getypt:] kent dit in de practijk, dat men de moeilijkheden verplaatst. Het is toch logisch, dat [handgeschreven:] dan [getypt:] ~~nu~~ de groep, [handgeschreven:] vooral [getypt:] die een dubbele toewijzing heeft met de actie gaat beginnen. Het is daarom voor den Wethouder [handgeschreven:] de Burgemeester [getypt:] en het Gemeentebestuur zeer moeilijk om plotseling een nieuwe richting in te slaan. Niemand kan immers den Wethouder de garantie geven, dat hij, wanneer hij dezen maatregel neemt, van de moeilijkheden af is. Het zal zeer moeilijk zijn om de winkeliers en de straathandelaren gelijk te stellen. De straathandel heeft vaak vroeger wel veel meer visch verkocht dan de winkelstand, doch daar staat tegenover, dat deze laatsten op veel hoogere lasten zitten. Spreker wijst er ten slotte op, dat de aalverdeeling reeds ongeveer gelijk is. Het is namelijk zoo, dat de handelaren, die een dubbele toewijzing ontvangen, geen gerookte aal erbij ontvangen, terwijl de straathandelaren, die een enkele toewijzing ontvangen, [handgeschreven:] als tegemoetkoming [getypt:] er een toewijzing gerookte aal bij hebben gekregen, hetgeen neerkomt op een [handgeschreven:] deze [getypt:] ~~dubbele~~ [handgeschreven:] belangrijke vermindering in verschil tusschen [getypt:] hen. Dit document betreft een verslag van een beraadslaging over de distributie van vis (specifiek witvis en aal) onder handelaren. De kern van de discussie is de overgang van een systeem gebaseerd op historische verkoopcijfers naar een systeem van gelijke toewijzing voor iedereen.

De 'Spreker' (mogelijk een lid van de verdeelingscommissie) voert argumenten aan tegen een plotselinge gelijkschakeling:
1. Historische rechtvaardigheid: Vóór de oorlog waren er al grote verschillen in omzet tussen handelaren.
2. Sociale onrust: Een verandering zal de groep die nu een 'dubbele toewijzing' krijgt (circa 35% van het totaal) in opstand brengen.
3. Kostenstructuur: Hoewel straathandelaren vroeger vaak meer verkochten, hebben winkeliers te maken met hogere vaste lasten, wat de vergelijking bemoeilijkt.
4. Compensatie: Er wordt op gewezen dat er al een vorm van verevening plaatsvindt via de toewijzing van gerookte aal aan de 'kleine' handelaren.

De handgeschreven wijzigingen zijn interessant; ze lijken bedoeld om de tekst formeler en nauwkeuriger te maken (bijv. "geconsolideerd" wordt vervangen door "vastgelegd", en de rol van "de Burgemeester" wordt expliciet toegevoegd). Het document ademt de sfeer van de geleide economie en de schaarsteperiode tijdens of vlak na de Tweede Wereldoorlog in Nederland (de 'distributietijd'). In die periode werd de verdeling van schaarse goederen zoals vis streng gereguleerd door de overheid via commissies en toewijzingen. De spanning tussen de straathandel (vaak ambulant) en de gevestigde winkelstand was in die tijd een veelvoorkomend sociaal-economisch conflict. De tekst illustreert de bureaucratische worsteling om een 'eerlijke' verdeling te vinden die zowel recht doet aan het verleden als aan de huidige noodzaak tot verevening.