Handgeschreven conceptbrief of ambtelijke nota. Omstreeks 1940-1941 (gebaseerd op de referentie naar het jaar 1940 in de tekst). [1] de prijs zoude nu op 0,41
[2] Wanneer de Gemeente
[3] ter zake van de verdeling
[4] bemoeiingen 2% aan de inzenders in rekening
[5] zou brengen, zou zij hieruit aan inkomsten
[6] verkrijgen rond f 250.- per week of f 13.000,-
[7] per jaar. In het jaar 1940 heeft de gemeente
[8] aan afslaggelden voor alle aangevoerde visch
[9] ontvangen een bedrag van f ............
[10] Alleen aan de opbrengst van aal en snoekbaars
[11] zal de Gemeente dus al meer inkomsten ver-
[12] krijgen, dan normaal van alle afgeslagen visch
[13] wordt verkregen. Ik ben dan ook van mening,
[14] dat, waar de door de verdeling van aal en snoekbaars
[15] verbonden werkzaamheden door het bestaande per-
[16] soneel der V.M. kunnen worden verricht en er
[17] ook overigens geen voor de gemeente bijkomende kosten
[18] zullen zijn, er alle aanleiding bestaat om voor
[19] de hierboven genoemde werkzaamheden een
[20] percentage van 2% in rekening te brengen.
[21] Hiermede kan de V.C. zich vereenigen.
[22] Naast de vorengenoemde, voor de bevolking
[23] aan de onderhavige regeling verbonden voordelen,
[24] is het derhalve tevens gelukt voor de gemeente
[25] een gunstige financieele oplossing te verkrijgen.
[26] Na ampele overweging lijkt het mij niet nodig
[27] voor de verlaging van het afslagepercentage
[28] een voorstel tot wijziging der Verordening
[29] op de Heffing in te dienen. Ik zou de
[30] genoemde vischsoorten met de naam
[31] "verdeelingsvisch" willen betitelen en
[32] stel U voor bij Besluit van den
[33] Burgemeester te doen bepalen, dat van
[34] de "verdeelingsvisch" de Verordening op de
[35] Heffing enz. buiten werking wordt gesteld.
[36] Tevens worde ik dan bij besluit van den
[37] Burgemeester gemachtigd van de opbrengst
[38] der "verdeelingsvisch" aan de inzenders 2%
[39] voor de bemoeiingen der gemeente in re-
[40] kening te brengen.
[41] Deze oplossing lijkt mij de meest
[42] practische, omdat dan wordt voorkomen, dat De tekst is een ambtelijk voorstel om de financiering van de visdistributie te regelen zonder een formele wetswijziging (verordening) te hoeven doorvoeren. De kernpunten zijn:

1. Financieel gewin: De auteur berekent dat een heffing van 2% op de verdeling van aal en snoekbaars de gemeente ongeveer 13.000 gulden per jaar kan opleveren. Dit is opmerkelijk veel, aangezien dit bedrag volgens de tekst hoger ligt dan de totale normale afslaggelden van alle vissoorten in 1940.
2. Efficiëntie: De werkzaamheden kunnen worden uitgevoerd door het bestaande personeel van de "V.M." (waarschijnlijk de Vismijn), waardoor er geen extra loonkosten zijn.
3. Juridische weg: In plaats van de bestaande "Verordening op de Heffing" te wijzigen (wat een langdurig proces via de gemeenteraad zou zijn), stelt de schrijver voor om de betreffende vis te categoriseren als "verdeelingsvisch". Per besluit van de Burgemeester kan deze vis dan buiten de normale verordening worden geplaatst en onderworpen worden aan de nieuwe 2%-regeling.
4. V.C.: Er wordt gerefereerd aan de "V.C." die instemt met het plan. Dit staat vermoedelijk voor de Viscommissie of een lokale Voedselcommissie. Het document dateert uit de vroege periode van de Duitse bezetting (kort na 1940). Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de voedselvoorziening in Nederland strikt gereguleerd via distributiesystemen. Vis, met name zoetwatervis zoals aal en snoekbaars, was een cruciaal onderdeel van de voedselvoorziening omdat de visserij op zee door de oorlogsvoering beperkt was.

Gemeenten speelden een centrale rol in de uitvoering van deze distributie. De terminologie "verdeelingsvisch" wijst op vis die niet vrij op de markt (de afslag) wordt verkocht, maar door de overheid wordt toegewezen aan handelaren of de bevolking tegen vastgestelde prijzen. De auteur van dit document probeert binnen de bureaucratische kaders van de bezettingstijd een manier te vinden om de gemeentekas te spekken terwijl de distributie formeel geregeld wordt. De nadruk op het voorkomen van extra kosten en het omzeilen van formele verordeningen is typerend voor de pragmatische, ambtelijke aanpak in crisistijd.