Handgeschreven ambtelijk verslag of voorstel betreffende distributieregels. [Bovenaan de pagina, handgeschreven toevoeging boven de eerste regel:]
het lokaal van

Aan de hand van de bij den Distrib. Dienst ingeleverde bonnen kan worden opgemaakt, in hoeverre de aangewezen bon is gehonoreerd. Dit kan trouwens worden gecontrôleerd d. v. m. de op de V.M. uitgegeven hoeveelheden visch.

C. Bon aanwijzing en aflevering aan den consument.

Een bon van de vischkaart wordt aangewezen voor het koopen van een bepaalde hoeveelheid visch. Deze hoeveelheid ware te stellen op 1/4 kg per persoon en per bon.

Zoodra de handelaar op de V.M. visch heeft toegewezen gekregen, maakt hij op een zich op zijn verkoopplaats bevindend aankondigings-bord bekend, hoeveel volgnummers hij kan bedienen. Voor de winkeliers is dit eenvoudig. Voor de straathandelaren moeilijker. Het publiek, dat bij een winkelier is ingeschreven, kan regelmatig langs den winkel gaan om te zien of zijn volgnummer al aan de beurt is. Bij den straatkoopman is dit moeilijker. De handelaren weten nl. van tevoren niet of zij al dan niet toewijzing zullen krijgen. Zij staan, bij geen vischaanvoer, in het geheel niet op hun standplaats! Het publiek zal in deze gevallen dus zeer nauwkeurig moeten opletten, of de koopman er is en of het volgnummer aan de beurt is. Het verdient aanbeveling, 4 of 5 straatkooplieden bij elkaar te plaatsen, zoover de kans groot is, dat een van hen op de plaats aanwezig is om het publiek in te lichten. Bij elke groep van standplaatsen zal een aankondigings-bord aanwezig moeten zijn.

Ten aanzien van het aantal bekend te maken volgnummers diene nog het volgende. Indien een koopman 20 kg visch heeft toegewezen gekregen, zou hij in theorie moeten aankondigen: klanten van 1 t/m 80. Het is evenwel zeer goed mogelijk, dat niet alle 80 klanten opkomen, doch dat er enkele nummers tusschen uitblijven. De koopman zou dan dus visch overhouden, hetgeen niet mogelijk moet zijn. De aanwijzing der volgnummers zal daarom ruimer moeten geschieden. Bijv. klanten van 1 t/m 80, doch mogelijk t/m 90. Het document beschrijft de logistieke afhandeling van de visdistributie tijdens een periode van schaarste. De kernpunten zijn:
* Rantsoenering: Er wordt uitgegaan van een rantsoen van 250 gram (1/4 kg) vis per persoon per bon.
* Informatievoorziening: Er is een duidelijk onderscheid tussen de vaste winkelier en de straathandelaar. Omdat straathandelaren afhankelijk zijn van dagelijkse toewijzing op de Vismarkt (V.M.), zijn zij niet altijd aanwezig.
* Oplossingen voor onzekerheid: De schrijver stelt voor om straathandelaren te groeperen en te werken met aankondigingsborden met volgnummers.
* Margebeheer: Om te voorkomen dat er vis overblijft (bederfelijk waar), wordt geadviseerd om meer volgnummers op te roepen dan er strikt genomen voorraad is, rekening houdend met 'no-shows'. Dit document stamt zeer waarschijnlijk uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) of de directe nasleep daarvan. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de Distributiedienst verantwoordelijk voor de eerlijke verdeling van schaarse levensmiddelen via distributiekaarten en bonnen.

Vis was een belangrijk onderdeel van het dieet, maar de aanvoer was onregelmatig door de beperkingen op de zeevaart. Het document illustreert de bureaucratische inspanningen om de distributie op straatniveau ordelijk te laten verlopen en verspilling tegen te gaan. De afkorting "V.M." staat vrijwel zeker voor de lokale Vismarkt, waar de handelaren hun partijen toegewezen kregen. C. Bon