Deze lijst bevat de namen van 17 marktkooplieden in Amsterdam die hun vergunning voor een marktplaats kwijtraken. De redenen hiervoor zijn administratief van aard, gebaseerd op artikel 11c van het marktreglement. De kernredenen die worden opgegeven zijn:
1. Niet reageren op oproepen: Kooplieden die niet kwamen opdagen bij officiële oproepingen.
2. Werkverschaffing: Kooplieden die in sociale werkprojecten werkten en daar wilden of moesten blijven.
3. Financiële onhaalbaarheid: Personen die aangaven op de markt niet genoeg te verdienen ("zijn brood niet kunnen verdienen") en daarom in de bijstand ("steun") of werkverschaffing bleven.
4. Arbeid in het buitenland: Eén persoon (P.J. Olsson) die in Duitsland werkte.

De lijst beslaat diverse bekende Amsterdamse markten, waaronder de Albert Cuypstraat, Dapperstraat en het Waterlooplein. De data waarop deze mensen in de "steun" terechtkwamen, variëren van april 1939 tot mei 1940.

Hoewel dit document eruitziet als een standaard administratieve handeling van de gemeente Amsterdam, is de historische context van november 1940 (zes maanden na het begin van de Duitse bezetting) cruciaal.

Ten eerste valt op dat een aanzienlijk deel van de namen op de lijst Joods is (zoals Winnik, Piller, Zwaaf, Sierles en Polak). Veel van deze kooplieden stonden op markten in of nabij de Joodse buurt (Uilenburg, Waterlooplein). In deze periode begonnen de Duitse bezetters met het stelselmatig uitsluiten van Joden uit het economische leven. Het intrekken van marktvergunningen onder het mom van "administratieve regels" of "langdurige bijstand" was een methode om Joodse ondernemers hun middelen van bestaan te ontnemen voordat er expliciete anti-Joodse verboden kwamen.

Ten tweede weerspiegelt de term "werkverschaffing" de economische malaise van die tijd, die al voor de oorlog was begonnen. De vermelding van P.J. Olsson die "in Duitschland werkt", wijst op de vroege stadia van de arbeidsinzet, waarbij Nederlanders (al dan niet gedwongen) in de Duitse oorlogsindustrie moesten gaan werken.