Handgeschreven verslag of manuscript (twee pagina's, genummerd 6 en 7). [Pagina 6]

terwijl zij, die over eigen vervoer gelegenheid beschikken (Auto of motor)
of die met andere samen mee rijden (vrachtrijders) ook de
West- en Kennemer-landsche veilingen bezoeken.
Naar die kant gaat men om het goede sortiment van
Aalsmeer met wat goedkoope handel aan te vullen of omdat
men uit geldgebrek geheel daarop is aangewezen. De Amster-
damsche veiling wordt in hoofdzaak bezocht om bloemen te
koopen die men voor een speciaal geval (bestelling) vlug noodig
heeft.
Op de veilingen worden de hoogste prijzen betaald door de
commissionairs die hetzij voor export, hetzij op bestelling
voor het binnenland. Vrijwel tegen elken prijs datgene koopen
wat zij noodig hebben. Zoolang zij dus op de markt zijn is er
voor de straatkooplieden niets te doen. Vooral in Aalsmeer
echter wil het op de veilingen nog wel eens voorkomen dat op
een bepaald oogenblik de aandacht van H.H. Commissionairs
gevraagd wordt voor partijen die bij twee van de drie klokken
geveild worden. Er zijn dan bij de derde klok geen „groote koopers”
zoodat daar de prijzen belangrijk kunnen terugloopen. Op zulke
oogenblikken slaat de straatkoopman zijn slag. Ook aan het
einde der veiling, als de commissionairs „vol” zijn, zakken de
prijzen meestal en het is juist op deze „hang” markt dat de stand-
plaatshouders hun inkoopen doen. Zij hebben heel den morgen hun
kans afgewacht maar zijn dan ook meestal in de gelegenheid
om naar hun beurs en behoefte handel te koopen, rekening
houdend met de wenschen van hun klanten, de smaak van de buurt
enz. Zij zien wat er op de markt komt en kunnen hun geld
naar eigen inzicht besteden. Inderdaad hun geld want
bij alle voordeelen heeft het koopen op de veiling één nadeel:
er moet contant betaald worden, crediet wordt niet gegeven
en dus moet ook voor alle aankoopen het risico geheel door
den kooper worden genomen.
Door de veilingen te bezoeken blijft de koopman op de
hoogte van het prijsverloop en van de soorten die worden aange-
boden. Hij kan profiteeren van de oogenblikken dat de handel
goedkoop is, maar moet contant betalen, en draagt dus
zelf het risico of hij zijn geld er weer uit krijgt of niet.

[Pagina 7]

Om aan dit risico te ontkomen, althans het kleiner te
maken en ook uit geldgebrek wordt handel gekocht van een
commissionair. Deze geeft wel crediet en kan uit de opbrengst
van den handel worden afbetaald. Raakt de handel op de
een of andere manier onverkoopbaar, dan zal dikwijls de
commissionair ook in de strop betrokken worden. Hij
krijgt dan een „reepert”. Ook wil het wel voorkomen dat
een koopman handel neemt van een commissionair
en met het geld dat hij daarvoor ontvangt, weer naar een
veiling gaat om voor zich bloemen in te koopen. Hij han-
delt dan met het geld dat hij den commissionair al had
moeten betalen maar laat hem evengoed voor een eventueele
strop zitten.
Het is aan de hand van bovenstaande duidelijk dat een
commissionair deze „betalings faciliteiten” niet allemaal
kan verleenen alleen voor zijn 10% commissieloon; hij
komt er vanzelf toe zijn stroppen in de te berekenen prijzen te
verdisconteeren. Waarbij hij dan bij voorkeur gebruik maakt
van goedkoop ingekochte partijen die hij tegen de hoogere prijs
van andere „koopen” in rekening brengt. Door het bekend
worden van deze praktijken is het vertrouwen van de straat-
koopman in den commissionair niet bijzonder groot,
zoodat dan ook alleen iemand die het noodig heeft zijn
handel van een commissionair zal betrekken.
Zelfs al zou echter de commissionair geheel ter goeder
trouw zijn dan nog moeten zijn prijzen hooger en veel
hooger zijn dan waarvoor de plaatskooper zelf op de veiling
kan koopen. De commissionair toch heeft van een aantal
personen opdracht bloemen te koopen. Hij combineert deze
opdrachten zoo goed mogelijk en ziet dan hoe hij op de veiling
het beste koopen kan. Hij is echter aan tijd gebonden, kan
dus geen goedkoope kansen afwachten maar koopt voor de
gangbare, zij het dan wisselende, prijs op den duursten tijd
van den dag. Is het koopen afgelopen dan moet alles worden
ingepakt en naar Amsterdam verzonden waar het zoo
spoedig mogelijk bij de klanten wordt bezorgd. Behalve
de duurdere aankoop prijzen en het commissieloon worden
ook de emballage en transportkosten in rekening gebracht.
Algemeen wordt dan ook aangenomen dat de prijzen bij een
commissionair ± 1/3 hooger zijn dan wanneer men zelf
naar de veiling gaat.

--- * Economische structuur: De tekst beschrijft een gelaagd handelssysteem. Aan de top staan de commissionairs (vaak voor export), daaronder de zelfstandige straat- en marktkooplieden.
* Marktdynamiek: Er wordt een gedetailleerd inzicht gegeven in de werking van de veilingklokken. Prijsdalingen ontstaan wanneer grote kopers verzadigd zijn ("vol zitten") of afgeleid zijn door andere klokken. Dit creëert kansen voor kleine handelaren (de "hangmarkt").
* Krediet en Risico: Een cruciaal aspect is de financiering. Veilingen vereisen contante betaling. Commissionairs fungeren als officieuze kredietverstrekkers voor kleinere handelaren, maar verrekenen dit risico (en hun verliezen of "stroppen") door hogere marges en twijfelachtige boekhoudpraktijken.
* Terminologie: Interessant is het gebruik van het woord "reepert" (een term voor een oninbare vordering of verliespost) en de beschrijving van de logistieke keten van veiling naar de Amsterdamse klant.

--- Dit document lijkt deel uit te maken van een sociaal-economisch onderzoek of een interne rapportage over de Amsterdamse bloemenmarkt in de vroege 20e eeuw. Het belicht de overgangsperiode waarin eigen vervoer (auto/motor) zijn intrede deed, maar waarin de traditionele handelshiërarchie nog sterk aanwezig was. De tekst ademt een zekere argwaan jegens de commissionairs, wat wijst op een perspectief vanuit de kleinere zelfstandige handelaren of een waarnemer die oog heeft voor de kwetsbare positie van de straatkoopman. De genoemde veilingen vormen nog steeds de ruggengraat van de Nederlandse sierteelt, wat dit document een belangrijke historische bron maakt voor de vroege ontwikkeling van deze sector.