Getypte ambtelijke brief met handgeschreven kanttekeningen. 30 januari 1939 (verzonden 31 januari 1939). (Handgeschreven, rechtsboven): M. de Laer (?)
(Handgeschreven, middenboven): Verzonden 31/1
(Getypt, rechtsboven): VP/G.
(Getypt, linksboven): 72/183/2 M. 30

30 Januari 1939.

Ventcontrôle in Noord.

den Heer Wethouder
voor de Levensmiddelen,
A l h i e r .

Naar aanleiding van Uw missive d.d. 28 December jl. (No.269 L.M.1937) heb ik de eer U te berichten, dat, hoewel de contrôle aldaar niet minder is dan die in de andere wyken, overeenkomstig Uw wensch, nog eens speciale aandacht wordt gegeven aan de ventcontrôle in de stadswyk Noord.
De in Uw brief genoemde personen F.H.Ros en S.Korsse plegen de laatste jaren niet meer ventende te worden aangetroffen: zy hebben een zoogenaamde vaste-klantenwyk. Ros is terzake van ventvergunning serie 21 nummer 231 aan achterstallig ventgeld over de maanden October 1937 tot en met Mei 1938 nog f 5,60 schuldig; Korsse, terzake van ventvergunning serie 11 nummer 221 over de maanden Maart tot en met Mei 1938 nog f 2,10.
Geen van beiden heeft de ventvergunning voor het boekjaar 1938-1939 in ontvangst genomen.
De ventvergunning van Ros werd in het jaar 1937 25 keer door een contrôleur geparafeerd, ten bewyze, dat zy werd gecontrôleerd.
Ten aanzien van de vergunning van Korsse geschiedde dit 6 keer.
Geen van beide vergunningen werden in 1938 geparafeerd, omdat de vergunninghouders toen uitsluitend werden aangetroffen, terwyl zy niet ventten, doch vaste klanten bedienden. Het had geen zin, om een ventvergunning te contrôleeren, waarvan op het tydstip der contrôle, geen gebruik Deze brief is een ambtelijke reactie op klachten of vragen van de Wethouder over de handhaving op straatverkoop (venten) in Amsterdam-Noord. De schrijver (vermoedelijk een hoofdcommissaris van politie of een directeur van een gemeentelijke dienst) verdedigt de effectiviteit van zijn inspecteurs.

De kern van het document betreft twee specifieke handelaren, F.H. Ros en S. Korsse. De brief legt uit dat zij technisch gezien niet meer als 'venter' (iemand die op straat willekeurige voorbijgangers aanspreekt) opereren, maar een vaste klantenkring bedienen. Dit onderscheid is juridisch en financieel van belang: ze hebben namelijk een betalingsachterstand op hun ventvergunningen en hebben voor het huidige jaar zelfs geen nieuwe vergunning opgehaald. Door aan te tonen hoe vaak hun vergunningen in het verleden zijn afgetekend ('geparafeerd'), bewijst de ambtenaar dat er wel degelijk gecontroleerd is, maar dat de aard van hun werkzaamheden in 1938 controle onmogelijk of zinloos maakte. Het document dateert van vlak voor de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de handel in levensmiddelen in Amsterdam streng gereguleerd. Straathandel was voor velen een noodzakelijke bron van inkomsten, maar de gemeente probeerde dit strak te reguleren om oneerlijke concurrentie met winkeliers tegen te gaan en belastinginkomsten (het 'ventgeld') te waarborgen.

De "Wethouder voor de Levensmiddelen" was in die tijd een cruciale figuur, zeker met de dreigende oorlogssituatie en de daarmee gepaard gaande distributievraagstukken. Het document illustreert de bureaucratische nauwkeurigheid waarmee zelfs kleine bedragen aan achterstallig ventgeld (zoals de 2,10 gulden van Korsse) werden opgevolgd en verantwoord. De spelling (zoals wyken, tydstip, contrôle) is kenmerkend voor de officiële schrijftaal van voor de spellinghervorming van Marchant.