De tabel biedt een inkijk in de handhaving van de ambulante handel (venten) aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Het document telt het aantal personen dat goederen verkocht zonder de vereiste vergunning. Deze groep wordt eufemistisch "bedieners van vaste klanten" genoemd, wat duidt op een informele economie die parallel aan de gereguleerde winkels bestond.

De data is onderverdeeld in vijf stadswijken (Oost, West, Zuid, Centrum, Noord). De belangrijkste handelsartikelen zijn levensmiddelen (aardappelen, groenten, fruit, zuivel, vis) en noodzakelijke brandstoffen zoals petroleum en kolen.

De categorisering in de kolommen is veelzeggend voor het beleid:
1. Ingeleverd/ingetrokken: Mensen die voorheen wel een vergunning hadden, maar deze kwijt zijn geraakt.
2. Nimmer gehad (vóór 1934): Illegale venters die al langere tijd actief zijn.
3. Nimmer gehad (ná 1934): Nieuwe illegale toetreders tot de straathandel.

Het totaal aantal geregistreerde overtreders op dit document bedraagt 377 (de som van de subtotalen 55, 44, 99, 50 en 129). De handel in "Aard.gr.en fruit" (Aardappelen, groenten en fruit) vormt de grootste groep overtreders in elke wijk.

De datum van de tabel, 15 april 1940, is saillant: minder dan een maand later zou Nederland bezet worden door nazi-Duitsland. De strenge controle op ventvergunningen was een direct gevolg van de economische malaise in de jaren '30. Om de gevestigde winkelstand te beschermen tegen de concurrentie van straatverkopers (vaak werklozen die probeerden te overleven), werd de regelgeving aangescherpt.

De grensdatum van 1934 in de tabel verwijst naar de Crisis-Ventwet (ingevoerd eind 1933), waarmee de overheid probeerde de wildgroei aan straathandel aan banden te leggen. Dit document is hoogstwaarschijnlijk een intern rapport van de politie of een gemeentelijke controledienst belast met markttoezicht. Het laat zien hoe de overheid grip probeerde te houden op de informele handel in een tijd van economische schaarste en naderende oorlogsdreiging.