Getypt reglement of collectieve arbeidsovereenkomst (doorslag of origineel op schrijfmachine). - 3 -

schouwd als het niet nakomen van vastgestelde opdrachten met alle gevolgen van dien.

Artikel 17.
Partijen zullen elkander wederkerig bijstaan om te komen tot de grootst mogelijke eenheid ook met de detailhandelaren in de stad, teneinde te komen tot een economisch verantwoord vervoer der levensmiddelen en het vaststellen van detailprijzen, waarbij cadeau-stelsels in elke vorm tot uitsluiting in de handel moeten leiden.

Artikel 18. Loon bij ziekte of ongeval.
Indien een arbeider een ongeval overkomt, dat valt onder de bepalingen van de ongevallenwet 1921, zal zes weken vol loon worden gegarandeerd. Naar de zelfde regelen zal worden gehandeld in geval van ziekte vallende onder de ziektewet. Het loon zal worden uitbetaald op de normale uitbetalingsdagen. De werkgever heeft dan recht op de gelden welke de ongevallen- of ziektewet aan den werknemer uitkeert.

Artikel 19. Scheidsgerecht.
Alle arbeidsgeschillen, straffen, ontslag, enz. voortvloeiende uit deze overeenkomst zullen aan een scheidsgerecht worden voorgelegd. De uitspraak van het scheidsgerecht is bindend met uitsluiting van den gewonen rechter.

Artikel 20. Samenstelling scheidsgerecht.
Het scheidsgerecht bestaat uit drie personen, t.w. een voorzitter en twee leden. De beide leden worden benoemd één door de werkgevers en één door de werknemers. De voorzitter wordt gekozen door deze twee leden. Bij niet tot overeenstemming komen wijst de kantonrechter ter plaatse den voorzitter aan. De beslissingen in geschillen zullen binnen 14 dagen, nadat deze zijn voorgelegd met redenen omschreven aan partijen schriftelijk ter kennis gebracht.

Artikel 21. Duur der overeenkomst.
Deze overeenkomst wordt aangegaan voor de tijd van een jaar ingaande 1 Mei 1941 en eindigende 30 April 1942. Zij gaat telkens stilzwijgend door voor de tijd van één jaar, indien geen der partijen drie maanden voor de beëindiging schriftelijk heeft opgezegd.

Artikel 22. Slotbepaling.
Bij de ondertekening van deze overeenkomst is tevens tot stand gebracht de bedrijfscommissie genoemd in artikel 7. De beslissingen van bedoelde commissie behoeven een volstrekte meerderheid van het aantal stemmen, terwijl de vergaderingen slechts geldig zijn als drie leden, vertegenwoordigende beide partijen, aanwezig zijn en de oproeping alle leden tijdig heeft bereikt.
Overeengekomen wordt dat bovenstaande onderlinge overeenkomst aan het college van B. en W. wordt voorgelegd dit verbindend te verkrijgen voor Amsterdam, opdat de genoemde sancties zonder verdere maatregelen kunnen worden toegepast.

Aldus vastgesteld op 1 Mei 1941 te Amsterdam.

Volgt ondertekening: Dit document betreft de slotbepalingen van een sociaaleconomisch akkoord tussen werkgevers en werknemers in de Amsterdamse levensmiddelensector (transport en distributie). De belangrijkste punten zijn:

1. Marktregulering (Art. 17): Er is een expliciet streven naar prijsstabilisatie en een verbod op "cadeau-stelsels" (marketingacties zoals zegeltjes), wat duidt op een strikt gecontroleerde markt waarin concurrentie op basis van extraatjes werd onderdrukt.
2. Sociale Zekerheid (Art. 18): De arbeider krijgt een garantie van zes weken volledige doorbetaling bij ziekte of ongeval. Dit was een aanzienlijke verbetering ten opzichte van de toenmalige wettelijke standaarden.
3. Conflictbeheersing (Art. 19-20): Er wordt een systeem van interne rechtspraak (scheidsgerecht) opgezet om arbeidsconflicten buiten de reguliere rechtbanken om op te lossen. Dit wijst op een hoge mate van sectorale zelforganisatie.
4. Lokale Binding (Art. 22): De wens om de overeenkomst door het college van Burgemeester en Wethouders "verbindend" te laten verklaren voor de gehele stad Amsterdam, is een vroege vorm van wat we nu kennen als de Algemeen Verbindend Verklaring (AVV) van een CAO. Het document is gedateerd op 1 mei 1941, exact één jaar na het begin van de Duitse bezetting van Nederland. Deze periode kenmerkte zich door de opbouw van een distributiestelsel en een strakke regulering van de economie door de bezetter om schaarste te beheersen.

Hoewel de tekst oogt als een reguliere collectieve arbeidsovereenkomst, moet deze gezien worden tegen de achtergrond van de "gelijkschakeling". In 1941 probeerde de bezetter steeds meer grip te krijgen op vakbonden en werkgeversorganisaties. De nadruk op het transport van levensmiddelen in Amsterdam is cruciaal; de voedselvoorziening was in die tijd een bron van grote zorg en sociale onrust (denk aan de nasleep van de Februari-staking slechts twee maanden eerder). Het feit dat de partijen de steun van het Amsterdamse college van B. en W. zochten, toont aan dat men probeerde binnen de lokale bestuursstructuren stabiliteit in de cruciale voedselketen te waarborgen.