Handgeschreven verzoekschrift/brief. 22 september 1942 (gebaseerd op stempel onderaan). J. Muller. Daar mijn vrouw al 4 maanden in
Duitsland is en dus ook mijn hulp
op de markt kwijt ben, zoo doende
verzoek ik u beleefd een bewijs te
geven voor mijn dochter dat zij mij
behulpzaam is op de joodsche markt
Waterlooplein met den verkoop van
levensmiddelen zij assisteert mij al
zoo lang als mijn vrouw naar Duits-
land is.
Rika Muller.
geb. 7-2-21
Hoogachtend
J Muller.
Govert Flinckstr 246 I In deze brief verzoekt J. Muller om een officieel bewijs voor zijn dochter, Rika Muller (geboren 7 februari 1921), zodat zij hem mag helpen bij zijn handel op de Joodse markt op het Waterlooplein in Amsterdam.

De schrijver voert een dringende reden aan: zijn echtgenote is al vier maanden "in Duitsland". In de context van september 1942 is dit een eufemisme of de bittere realiteit van deportatie; de grootschalige deportaties van Joden uit Nederland naar kampen in het oosten (zoals Auschwitz en Sobibor) waren in juli 1942 begonnen. Muller heeft door de afwezigheid van zijn vrouw geen hulp meer bij zijn marktkraam in levensmiddelen en heeft zijn 21-jarige dochter nodig als assistente om zijn werk voort te kunnen zetten.

Onderaan de brief staat het adres vermeld: Govert Flinckstraat 246, één hoog, in de Amsterdamse Pijp. Dit document is een aangrijpend voorbeeld van de bureaucratische realiteit voor Joodse Amsterdammers tijdens de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog.

Vanaf 1941 werden Joden stelselmatig uit het openbare economische leven geweerd. Er werden speciale "Joodsche markten" ingesteld (zoals op het Waterlooplein) waar uitsluitend Joden mochten handelen en kopen. Om daar te mogen werken, waren officiële bewijzen of "Sperren" (vrijstellingen) nodig.

De opmerking over de vrouw die al vier maanden in Duitsland is, plaatst de brief midden in de terreur van de Holocaust. Terwijl de familie probeert te overleven door handel te drijven op de markt, is de moeder van het gezin waarschijnlijk al gedeporteerd. De noodzaak voor een officieel "bewijs" toont aan hoe elk aspect van het Joodse leven op dat moment gecontroleerd en gereguleerd werd door de bezetter en de meewerkende instanties. J. Muller