Archiefdocument
Origineel
No 39/65/127 M. 1942 20/5
Afschrift
No. 223 L. M. 194 2
[Gemeentewapen Amsterdam]
[Handgeschreven paraaf rechtsboven: h mu...]
DE BURGEMEESTER VAN AMSTERDAM,
Heeft goedgevonden de aan Benjamin Visjager, geboren 23 April 1893, wonende Albert Cuijpstraat 101 I, bij beschikking dd. 27 Januari 1940, no. 764 L.M. verleende vergunning tot het innemen van een vaste standplaats, ten verkoop van haring, zuurwaren, gerookte- en gestoomde visch, op den openbaren weg, den rijweg van de 2e Jan Steenstraat, t/oden zijgevel van perceel Van Woustraat 52, bij deze, gerekend te zijn ingegaan 13 Januari 1942, in te trekken.
GM
Amsterdam, 12 MEI 1942 1942.
De Burgemeester voornoemd,
(get.) Voûte
De Gemeentesecretaris,
(get.) J. F. FRANKEN
K 350 Het document is een formeel besluit waarin een eerder verleende marktvergunning (uit januari 1940) ongeldig wordt verklaard. Benjamin Visjager, een vishandelaar woonachtig in de Albert Cuypstraat, verliest hiermee het recht om zijn vak uit te oefenen op zijn vaste plek bij de Van Woustraat.
Opvallend aan de tekst is de bureaucratische precisie en het feit dat de intrekking met aanzienlijke terugwerkende kracht wordt toegepast: het besluit is genomen in mei 1942, maar wordt geacht reeds op 13 januari 1942 te zijn ingegaan. Het document is ondertekend (in kopie) door Edward Voûte, de door de bezetter aangestelde burgemeester, en gemeentesecretaris Franken. Dit document is een direct bewijsstuk van de "ontjoodsing" van de Amsterdamse economie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Benjamin Visjager was van Joodse afkomst. Vanaf 1941 voerden de Duitse bezetter en het collaborerende Amsterdamse stadsbestuur een reeks verordeningen in die Joodse burgers verboden om deel te nemen aan het openbare economische leven.
De datum van de intrekking (13 januari 1942) is niet toevallig; rond deze tijd werden veel vergunningen van Joodse straat- en markthandelaars ingetrokken. De bureaucratische afhandeling, zoals in dit document te zien is, was de opmaat naar de fysieke deportatie. Uit historische bronnen is bekend dat Benjamin Visjager op 4 juni 1943 in vernietigingskamp Sobibor is vermoord. Dit document markeert het moment waarop hem door de overheid zijn legale middelen van bestaan werden ontnomen.
Samenvatting
Het document is een formeel besluit waarin een eerder verleende marktvergunning (uit januari 1940) ongeldig wordt verklaard. Benjamin Visjager, een vishandelaar woonachtig in de Albert Cuypstraat, verliest hiermee het recht om zijn vak uit te oefenen op zijn vaste plek bij de Van Woustraat.
Opvallend aan de tekst is de bureaucratische precisie en het feit dat de intrekking met aanzienlijke terugwerkende kracht wordt toegepast: het besluit is genomen in mei 1942, maar wordt geacht reeds op 13 januari 1942 te zijn ingegaan. Het document is ondertekend (in kopie) door Edward Voûte, de door de bezetter aangestelde burgemeester, en gemeentesecretaris Franken.
Historische Context
Dit document is een direct bewijsstuk van de "ontjoodsing" van de Amsterdamse economie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Benjamin Visjager was van Joodse afkomst. Vanaf 1941 voerden de Duitse bezetter en het collaborerende Amsterdamse stadsbestuur een reeks verordeningen in die Joodse burgers verboden om deel te nemen aan het openbare economische leven.
De datum van de intrekking (13 januari 1942) is niet toevallig; rond deze tijd werden veel vergunningen van Joodse straat- en markthandelaars ingetrokken. De bureaucratische afhandeling, zoals in dit document te zien is, was de opmaat naar de fysieke deportatie. Uit historische bronnen is bekend dat Benjamin Visjager op 4 juni 1943 in vernietigingskamp Sobibor is vermoord. Dit document markeert het moment waarop hem door de overheid zijn legale middelen van bestaan werden ontnomen.