Handgeschreven memo of ambtelijke notitie. 9 juli 1942 (vermeld in de tekst). [Eerste hand:]
elf uur – half twaalf aanrijden, en moet dus
de commissie voor eventueele op of aanmerkingen
daar rond blijven hangen. Ook voor den Heer v. Es
lijkt mij dit niet prettig. Vóór 10 uur
druppelt zoo’n enkeling binnen, personeel
weinig of niets te doen, en dan komt alles ineens.
Gaarne uwe medewerking hierin verzocht.
H. de Nijs

[Tweede hand:]
Op 9 Juli 42 met H. Steenbeek
de genoemde grossiers aangezegd,
dat, indien weer klachten komen
over de levering aan de Joden, zij
zullen worden beschouwd als sabotage
te plegen en als zoodanig zullen
worden gerapporteerd aan de
Duitsche autoriteiten.
vS

Tevens aan alle grossiers aangezegd
dat levering moet geschieden ± 10 u
v.m.
vS Het document bestaat uit drie delen die betrekking hebben op de logistiek en regelgeving rondom de bevoorrading (vermoedelijk de Centrale Markthal in Amsterdam) tijdens de bezettingsjaren.

1. Logistieke klacht: H. de Nijs beklaagt zich over de onregelmatige aanrijtijden van leveranciers. Omdat men pas laat (tussen 11:00 en 11:30 uur) arriveert, moet de controlecommissie onnodig lang wachten, terwijl het personeel vóór 10:00 uur niets te doen heeft.
2. Dreigement aan grossiers: De tweede aantekening, gedateerd op 9 juli 1942, is van een veel grimmiger aard. Grossiers worden gewaarschuwd dat onregelmatigheden of klachten over de levering aan de Joodse bevolking direct zullen worden opgevat als "sabotage".
3. Sanctie: De schrijver (vS) dreigt expliciet met rapportage aan de Duitse autoriteiten. Dit toont aan hoe de bezetter en collaborerende instanties de voedselvoorziening en de segregatie van Joden met harde hand controleerden.
4. Nieuwe instructie: Als gevolg van de logistieke klacht is aan de grossiers bevolen dat leveringen voortaan rond ("±") 10:00 uur 's ochtends (v.m. – voormiddag) voltooid moeten zijn. Dit document stamt uit een kritieke fase van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Juli 1942 was de maand waarin de grootschalige deportaties van Joden uit Nederland naar de vernietigingskampen begonnen.

De tekst illustreert de bureaucratische kant van de vervolging: Joden waren in deze periode al sterk beperkt in hun bewegingsvrijheid en waren voor hun voedselvoorziening afhankelijk van specifieke grossiers en toegewezen winkels. De term "sabotage" was in de ogen van de bezetter een zeer zwaar vergrijp waarop vaak de doodstraf of opsluiting in een concentratiekamp stond. Het document toont hoe dagelijkse logistieke efficiëntie werd afgedwongen met de dreiging van nazi-represaille. H. Steenbeek H. de Nijs