Getypt verslag op groenachtig papier met handgeschreven correcties en kanttekeningen. -2-.

keerd werden gebracht.

In het begin van het jaar 1942 werd dezerzijds onder de aandacht van de Nederlandsche Visscherij Centrale gebracht dat een goede verdeeling van visch te Amsterdam slechts mogelijk zou zijn, wanneer alle voor Amsterdam bestemde visch op een centraal punt zou worden aangevoerd en aldaar onder de handelaren, die te Amsterdam een vischhandel hebben zou worden verdeeld. De Nederlandsche Visscherij Centrale deelde dit standpunt en met de voorbereiding van het 2e Uitvoeringsbesluit van het Visscherijbesluit 1941 werd een aanvang gemaakt.

De Verdeelingscommissie moest toen nieuwe verdeellijsten samenstellen voor de artikelen levende aal, gerookte aal, zoetwatervisch en garnalen, gepeld en ongepeld en de versche-vischwinkeliers en de zgn. visch- en fruitzaken moesten worden ingedeeld. ~~met~~ had de technische voorbereiding ~~bij De Nederlandsche Visscherij Centrale was geruimen tijd ge-moeid / de Commissie moest~~ van de nieuwe regeling, waardoor de Commissie ten slotte in zeer ~~krxxxkx~~ korten tijd de bovengenoemde lijsten moest opstellen. De officieele verdeeling trad 18 Mei 1942 in werking. De Commissie was uitgebreid met vertegenwoordigers der winkeliers, Volendammers en van de visch-en fruitzaken. De oorspronkelijke indeeling in enkele en dubbele toewijzingen werd~~y~~ gehandhaafd, doch de basis voor de indeeling bleef dezelfde, namelijk geen beschikbaar cijfermateriaal en dus een indeeling, gebaseerd op het persoonlijk oordeel der Commissieleden. Aanvankelijk was er zeer veel critiek op de ~~verdeeling~~ regeling en werd er ook bij U op aangedrongen [In marge: Ten andere voor in de plaats te stellen; men drong aan om] ~~de bestaande verdeeling te verlaten en~~ over te gaan tot gelijke toewijzingen voor de categorie straathandelaren en voor de categorie winkeliers. De bona-fide handelaren konden U toen evenwel overtuigen, dat een Dit document biedt een inkijk in de bureaucratische uitvoering van de voedseldistributie tijdens de Tweede Wereldoorlog in Amsterdam. De kern van het stuk is de centralisatie van de visaanvoer: om controle te houden over de schaarse middelen moesten alle partijen vis naar één centraal punt, om van daaruit verdeeld te worden onder erkende handelaren.

De tekst onthult een fundamenteel probleem in de oorlogsdistributie: het gebrek aan objectieve data. De verdeling gebeurde op basis van "persoonlijk oordeel" van de commissieleden, wat onvermijdelijk leidde tot scheve gezichten en beschuldigingen van willekeur. Er is een duidelijke spanning zichtbaar tussen verschillende groepen handelaren, zoals de gevestigde winkeliers, de straathandelaren en de specifieke groep "Volendammers".

De uitgebreide handgeschreven correcties suggereren dat dit een concept is voor een formeel rapport of een verantwoording aan een hogere autoriteit (gezien de aanspreekvorm "U"). De wijzigingen zijn bedoeld om de tekst preciezer te maken en de tijdsdruk waaronder de commissie werkte te benadrukken. Tijdens de bezetting (1940-1945) werd bijna de gehele Nederlandse economie onder centraal beheer gesteld. De "Nederlandsche Visscherij Centrale" was een zogenaamd productschap-achtig orgaan dat in opdracht van de bezetter (maar vaak bemand door Nederlandse ambtenaren) de sector reguleerde.

De datum 18 mei 1942 is saillant: dit was de periode waarin de distributiemaatregelen in Nederland steeds strenger werden naarmate de tekorten opliepen. Amsterdam, als stad met een enorme afzetmarkt en een diepgewortelde traditie in de vishandel (denk aan de vismarkten en de vele straatverkopers), vormde een administratieve nachtmerrie voor de planners van de nieuwe orde. De vermelding van "bona-fide handelaren" wijst op de constante angst van de autoriteiten voor de zwarte markt en de wens om enkel met 'betrouwbare' partners te werken.