Getypt verslag van een vergadering (notulen) met uitgebreide handgeschreven correcties en kanttekeningen. (De transcriptie volgt de getypte tekst, waarbij handgeschreven toevoegingen en wijzigingen in de tekst zijn verwerkt voor de leesbaarheid. Doorgestreepte passages zijn weggelaten tenzij relevant voor de betekenis.)

[Handgeschreven rechtsboven:] Enkele maatregelen voor de verkoop van visch in de winkels.

• 5 -

Punt 2 C:
[Handgeschreven linkermarge:] n.l. dat de visch rechtstreeks v.d. vishal naar de winkels moet worden gebracht zonder middellijkheid van de vischmarkt. Hierdoor is telefonische bestelling en levering van visch aan alle klanten praktisch uitgesloten.

Den Heer van Meurs [Handgeschreven:] Punt 2 C + Aanvulling van het 2e Uitvoeringsbesluit van de Visscherijbesluit 1941 inzake vischverkoop geeft een uiteenzetting van de besproken maatregelen. Aanvankelijk is gedacht, om het 2e Uitvoeringsbesluit in den geest van Den Haag aan te vullen zoals het is voorgeschreven. Naar een rijp beraad zijn wij daar echter van teruggekomen, omdat is gebleken, dat de contrôle van den C.C.D. zeer onvoldoende is. Op 160 winkeliers zijn slechts 4 contrôleurs beschikbaar.

Den Heer Haasnoot is het met den Heer Van Meurs eens, dan het beter is om de te dezen bestaande toestand niet te wijzigen.

Punt 2 D
Punt 2 D : Het rechtstreeks betrekken van aal van primairen afslagen door de kleinhandelaar Buter, Berger, van Bergen en Jansen.

Den Heer Van Meurs geeft een overzicht van de moeilijkheden, welke hierdoor het vorige seizoen zijn ondervonden met de kleinhandelaren, die wel verplicht zijn om van de verdeeling visch te betrekken. Het is voor den goeden gang van zaken ten zeerste gewenscht, dat alle te Amsterdam gevestigde kleinhandelaren, [Handgeschreven:] uitsluitend via de verdeeling te Amsterdam van visch worden voorzien.

Den Heer Haasnoot kan een en ander onderschrijven en zal overwegen deze oplossing [Handgeschreven:] waarbij deze kleinhandelaren verplicht zullen worden om hun toewijzigen van de primairen afslagen als grossiers te Amsterdam in de verdeeling te leveren. Als kleinhandelaar kunnen deze personen dan in de verdeeling worden opgenomen.

[Handgeschreven linkermarge:] Thans aangelegenheid t.a.v. de thans nog bestaande /

Spreker deelt mede, dat hij dezer dagen nog nader te zijne kantore zal onderzoeken, teneinde na te gaan waarom het vorig jaar [Handgeschreven:] deze figuur is gekozen. De Visscherijcentrale zal hierop dus nader terugkomen.

[Handgeschreven blok onderaan:]
De Heer Simons zegt, dat z.i. de betrokken kleinhandelaren t.a.v. hun toewijzingen op de primaire veilingen als grossiers zouden kunnen worden beschouwd. De Centrale zou hen dan moeten verplichten hun toewijzing voor 100% naar den afslag te A’dam te sturen. Zij zouden vervolgens te A’dam als kleinhandelaren volgens de bestaande normen in de verdeeling kunnen worden opgenomen. Dit document biedt een inkijk in de distributieproblematiek tijdens de Tweede Wereldoorlog. Enkele kernpunten uit de analyse:
1. Gebrek aan Toezicht: Er wordt expliciet melding gemaakt van de ondercapaciteit van de C.C.D. (Crisis Controle Dienst). Met slechts 4 controleurs voor 160 winkeliers was effectieve handhaving van de distributieregels en prijsbeheersing vrijwel onmogelijk.
2. Centralisatiedrang: Men tracht de 'korte keten' (rechtstreekse inkoop van handelaren bij afslagen) te doorbreken. Door alle vis eerst naar de centrale verdeling in Amsterdam te dwingen, hoopte men de zwarte handel te beperken.
3. Bureaucratische Oplossingen: De suggestie van de heer Simons om retailers administratief als 'grossier' aan te merken, toont aan hoe men probeerde bestaande handelsstromen in het keurslijf van de centrale distributie te passen. Tijdens de bezettingsjaren (1940-1945) was de voedselvoorziening in Nederland strikt gereguleerd via een bonnensysteem en centrale distributieorganen. Vis was een cruciaal onderdeel van het dieet vanwege het tekort aan vlees. Het "Visscherijbesluit 1941" was een van de vele instrumenten van de bezetter en de Nederlandse bureaucratie om grip te houden op de voedselstromen en de export naar Duitsland te faciliteren, terwijl de bevolking in de steden (zoals Amsterdam) afhankelijk was van wat de "verdeeling" beschikbaar stelde. De genoemde handelaren (Buter, Berger, etc.) waren waarschijnlijk bekende Amsterdamse ondernemers die door deze maatregelen hun zelfstandigheid in inkoop dreigden te verliezen.