Getypt verslag (typoscript) van een vergadering. -4-.

Inderdaad is het zoo, dat de Wethouder destijds op het standpunt stond, dat de handelaren gelijke toewijzingen moesten krijgen. De Wethouder heeft echter de bona-fide handelaren toegegeven, dat deze op meer visch recht hebben dan de zoogenaamde "scharrelaars". Spreker constateert nog, dat de Commissie nimmer is bezweken onder den dwang en de terreur van bepaalde handelaren.

De Heer van Meurs zegt, dat Lammers natuurlijk gelijk heeft, wanneer hij zegt, dat de Commissieleden iederen dag de moeilijkheden van nabij meemaken. Spreker stelt de vraag, of het practisch niet de eenig juiste weg is om de geheele lijst nog eenmaal geheel door te gaan om na te gaan wie er mogelijk toch nog werkelijk aanspraak kan maken op een dubbele toewijzing. Men komt langs dezen weg tot een betere verdeeling, dan wanneer men alle handelaren gelijk stelt.

De Heer Sieburgh acht het noodzakelijk, dat tot een gelijke verdeeling wordt overgegaan, in dier voege, dat er 3 klassen worden gemaakt, nl./alle straathandelaren/klasse I; klasse II de vischhallen; klasse III de vischwinkels. De verdeeling moet op basis van deze drie groepen worden gemaakt en dan heeft ook geen enkele handelaar meer recht van spreken.

De Heer Van Meurs is van meening, dat men dan ook weer onbillijkheden begaat. Spreker acht het beste, dat de personen er thans nog uitgelicht worden, die recht op meer visch hebben en dat dan de verdeellijst voor het komende seizoen opnieuw wordt bevroren.

De Heer Lammers zegt, dat men altijd handelaren zal houden, die met hun toewijzing niet tevreden zullen zijn. Spreker acht het dringend noodzakelijk, dat aan de Vischmarkt duidelijk wordt bekend gemaakt, dat klachten alleen schriftelijk aanhangig kunnen worden gemaakt en dat de Commissie zonder meer van aanvallen in welken vorm of van welken aard ook moet worden gevrijwaard. Gewezen wordt nog op enkele handelaren, die meer dan een dubbele toewijzing ontvangen. Er zijn zelfs aalhandelaren, die vier of vijf toewijzingen ontvangen. Men acht het dringend noodzakelijk, dat de hoogste toewijzing op twee wordt gesteld en dat daarop geen uitzonderingen worden gemaakt. Een en ander zal nader met de Visscherij Centrale worden besproken.

De Secretaris stelt vervolgens aan de orde, de kwestie van het persoonlijk in ontvangst nemen op de vischmarkt van de toewijzingen. Spreker memoreert, dat deze aangelegenheid in de vergadering van 2 Februari een punt van bespreking heeft uitgemaakt, doch dat de heer Van Meurs hierover nog nader wil spreken.

De Heer Van Meurs begint met mee te deelen, dat hij zeer goed de motieven van de Commissie begrijpt om tot een regeling te komen zooals gesteld in de notities van 2 Februari. Ten aanzien van de straathandelaren ligt de zaak wel duidelijk, deze kunnen natuurlijk ieder voor zich hun toewijzing in ontvangst nemen. Ten aanzien van de winkeliers staat de zaak echter anders. Er zijn nu eenmaal bepaalde groepen van handelaren, die in hun zaken nog andere artikelen dan visch verkoopen, waarvoor zij voor aankoop * Taalgebruik: Het document is geschreven in de oude Nederlandse spelling (zoals "visch", "zoo", "eenig"), wat duidt op een tekst van voor 1947. De toon is formeel en ambtelijk.
* Kernproblematiek: De discussie draait om schaarste en distributie. Er is onenigheid over hoe de beschikbare vis verdeeld moet worden over verschillende categorieën handelaren (straathandelaren, viswinkels, vishallen).
* Belangenverstrengeling: Er is sprake van sociale druk ("terreur van bepaalde handelaren") en de behoefte van de commissie om objectieve criteria vast te stellen om corruptie of onterechte bevoordeling (zoals de genoemde aalhandelaren met vijf toewijzingen) tegen te gaan.
* Bureaucratie: Men probeert de procedures te formaliseren door klachten enkel nog schriftelijk te accepteren en de lijst voor het komende seizoen te "bevriezen". Dit document lijkt een verslag van een overlegorgaan dat toezicht hield op de vismarkt, mogelijk in een periode van rantsoenering (zoals de Tweede Wereldoorlog of de directe nasleep daarvan). In dergelijke tijden was de toewijzing van schaarse goederen een bron van groot conflict tussen gevestigde winkeliers en ambulante handelaren (de "straathandelaren"). De vermelding van de "Visscherij Centrale" wijst op een landelijke of regionale overheidsinstantie die de visserijsector reguleerde tijdens de bezettingsjaren of de wederopbouw. De spanning tussen "bona-fide" handelaren en "scharrelaars" illustreert de economische hiërarchie en de strijd om het voortbestaan van legale handelsondernemingen in tijden van crisis.