Dit document is een overzicht van de wettelijk vastgestelde maximumprijzen voor verschillende soorten zoetwatervis in Nederland. De tabel is strikt onderverdeeld in drie prijsniveaus:
1. Producentenprijs: Wat de visser ontvangt.
2. Groothandelsprijs: De prijs die de grossier (tussenhandelaar) rekent inclusief transportkosten.
3. Consumentenprijs: De uiteindelijke prijs die de burger in de winkel betaalt.

Opvallend is de gedetailleerde categorisering van vissoorten (zoals voorn, snoekbaars en edelkarper) en de specifieke gewichtsklassen voor aal en paling. Paling is veruit de duurste vissoort op de lijst, waarbij gerookte paling aanzienlijk duurder is dan verse paling vanwege het gewichtsverlies tijdens het roken en de extra arbeid. De prijzen worden weergegeven in guldens ($f$).

De datum op het document, 5 april 1941, plaatst deze prijslijst midden in de periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze tijd was er sprake van toenemende schaarste aan voedsel. Om inflatie en woekerprijzen op de zwarte markt tegen te gaan, stelde de bezetter (via het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening) strikte maximumprijzen vast voor bijna alle levensmiddelen.

Het feit dat er specifiek voor zoetwatervis prijzen werden vastgesteld, wijst erop dat de binnenvisserij (bijv. op het IJsselmeer en de grote rivieren) een belangrijke bron van eiwitten was nu de zeevisserij door de oorlogsvoering op de Noordzee grotendeels stil lag. De handgeschreven notitie "20 ex." suggereert dat dit een kopie is van een besluit dat in beperkte oplage werd verspreid onder relevante instanties, zoals visafslagen of controleurs van de Prijsbeheersing.