Getypt rapport, pagina 5. Vermoedelijk eind 1941 of begin 1942 (gezien de vergelijkende cijfers over 1940 en 1941). -5-

aanvoer van bovengenoemde soorten visch op den afslag.
Zooals ik in den aanhef van dit rapport reeds vermeldde, wordt er thans op den afslag vrijwel geen aal en snoekbaars meer aangevoerd, zooals uit onderstaande cijfers moge blijken.

Hieruit blijkt duidelijk, dat de laatste maanden op den afslag van aal en snoekbaars vrijwel geen inkomsten aan afslaggelden zijn verkregen. Krachtens artikel 21 van voornoemde Verordening op de heffing van markt-, standplaats- en ventgelden, wordt van door de grossiers op het zoogenaamde buitenterrein der Vischmarkt aangevoerde visch een aanvoergeld geheven, dat bedraagt voor aal: f 0,40 per 100 pond, hetgeen, berekend naar de huidige waarde, neerkomt op ongeveer 1%; voor snoekbaars: f 0,25 per 100 pond of ongeveer 0,6%.

Zooals ik op bladzijde [blanco] van dit rapport echter reeds vermeldde, wordt aal en snoekbaars de laatste maanden vrijwel niet meer op het buitenterrein aangevoerd en als regel rechtstreeks door de handelaren aan den kleinhandel geleverd.

Bij een minimaal door de Visscherijcentrale gegarandeerde aanvoer van 30.000 pond aal en snoekbaars zal hiervan bij de thans geldende maximumprijzen een opbrengst worden verkregen van f 12.300,- (de maximumprijs van beide soorten is f 0,41 per pond op de secondaire veiling). Wanneer de Gemeente voor hare bemoeiingen ter zake van de verdeeling 2% aan de inzenders in rekening zou brengen, zou zij hieruit aan inkomsten verkrijgen rond f 250,- per week of f 13.000,- per jaar. In het jaar 1940 heeft de Gemeente aan afslaggelden voor alle aangevoerde visch ontvangen een bedrag van f . Alleen aan de opbrengst van aal en snoekbaars zal de Gemeente dus al meer inkomsten verkrijgen, dan normaal van alle afgeslagen visch wordt verkregen. Ik ben dan ook van meening, dat, waar de [afgebroken] Dit document beschrijft een significante verschuiving in de visexport en -handel tijdens de vroege oorlogsjaren. De tabel toont aan dat de officiële aanvoer van aal en snoekbaars op de afslag in 1941 bijna volledig is opgedroogd in vergelijking met 1940. De auteur van het rapport stelt vast dat handelaren de officiële markt (het "buitenterrein") omzeilen en direct aan de kleinhandel leveren, wat de gemeente inkomsten uit afslaggelden scheelt.

Om dit verlies te compenseren en de controle te herstellen, stelt het rapport voor dat de gemeente een actieve rol gaat spelen in de "verdeeling" (distributie) en hiervoor een commissie van 2% in rekening brengt. Opvallend is de berekening dat deze 2% op slechts twee vissoorten al meer zou opbrengen dan de totale afslaggelden voor álle vissoorten in het topjaar 1940. Het document dateert uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1941). De genoemde "Visscherijcentrale" was een orgaan dat door de bezetter en de Nederlandse overheid werd gebruikt om de vismarkt te reguleren, prijzen vast te stellen en de distributie te controleren in een tijd van toenemende schaarste.

De "maximumprijzen" die in de tekst worden genoemd, waren onderdeel van de geleide economie om inflatie en woekerprijzen op de zwarte markt tegen te gaan. De waargenomen daling van de aanvoer op de officiële afslag suggereert dat een groot deel van de vangst in het illegale circuit terechtkwam, waar hogere prijzen betaald werden dan de vastgestelde f 0,41 per pond. De gemeente probeerde hier middels nieuwe verordeningen en distributiekosten weer grip (en financiële baten) op te krijgen.