(Bovenmarge:)
geen bezwaar.

(Hoofdtekst:)
Wij hebben voorts een uitvoerig onderzoek ingesteld naar de mogelijkheid om voor de gemeente alsnog eenige inkomsten uit de onvermijdelijke overeenkomst te verkrijgen. (Zooals het spoorwegvervoer in verhouding tot het overige vervoer namens de E. M. onredelijk zwaar te belasten, komt ons dit evenwel niet mogelijk voor. Wel is waar is de aanvoer per spoor gedurende de oorlog geweldig toegenomen, doch te verwachten is, dat in normale tijden met niet meer dan ± 1000 wagons per jaar rekening mag worden gehouden. Een belasting van gemeentewege op het spoorwegvervoer, zou ongetwijfeld tot gevolg hebben, dat van de spoorverbinding vrijwel geen gebruik meer zou worden gemaakt, hetgeen de practijk in de jaren voor den oorlog heeft bewezen. Wij staan dan ook op het standpunt,

(Kanttekening links, verticaal geschreven:)
Echter bij de vernieuwing van het contract in het huidig contract in de plaats is gekomen van de contracten vóór dien is deze aangelegenheid reeds grondig onder de oogen gezien. En daar zoover zijn thans ook den meesten gedeelten van het spoorwegnet verbonden dat de aanvoer per wagon belangrijke verbeteringen was (± 1913) die bij de schatting verstijfde de mogelijkheid van eenige lasten op te leggen evenzeer dacht men nog over de vergoeding dat men van deze weg voor vervoer van deze wagons zou vragen... [onleesbaar] De kern van deze pagina is een ambtelijke afweging over het heffen van belastingen op goederenvervoer per spoor. De auteur adviseert negatief over dit voornemen. De belangrijkste argumenten zijn:
1. Economische gevoeligheid: Extra lasten zouden het gebruik van het spoor ontmoedigen, een les die uit de vooroorlogse praktijk is getrokken.
2. Verwachte afname volume: Hoewel de oorlog voor een tijdelijke piek in spoorwegverkeer zorgde, verwacht men dat dit in vredestijd zal stabiliseren op ongeveer 1000 wagons per jaar, wat te weinig basis biedt voor een rendabele belasting.
3. Historische context: In de kantlijn wordt opgemerkt dat deze kwestie al eerder (omstreeks 1913) is onderzocht bij contractvernieuwingen, maar dat men ook toen besloot dat extra lasten de exploitatie zouden schaden.

De afkorting "E. M." in de tekst verwijst mogelijk naar een specifieke exploitatiemaatschappij van een tram- of spoorlijn. Het document weerspiegelt de financiële situatie van Nederlandse gemeenten kort na de Eerste Wereldoorlog. Terwijl de oorlog voor economische ontregeling zorgde, bood het ook kansen voor infrastructuur. Na de oorlog moesten gemeenten hun financiële huishouding herzien en zochten zij naar manieren om te profiteren van nieuwe infrastructurele projecten, zoals spoorverbindingen. De tekst toont echter de vrees voor "modale verschuiving": als het spoor te duur werd door lokale belastingen, zou men direct terugvallen op andere (destijds waarschijnlijk weggebonden) transportmiddelen, wat de investering in het spoor nutteloos zou maken.