Handgeschreven conceptbrief of rapport (pagina 2). [Linkerbovenhoek:] 2.

Dit tijdverlies wordt door den voorzitter der Sec. Tuinb. Org. geraamd op 1 uur per dag in de eerst bedoelde en 5 uur per marktdag in de laatstbedoelde gevallen. Men acht een vergoeding van f 0.50 per uur billijk.

~~Men meent nu dat deze extra kosten niet te laste~~

Men meent nu een beroep op de overheids kas te moeten doen ~~voor~~ door het uitkeren van deze vergoedingen; het bedrag daarvan zou op basis van bovengemelde gegevens te raming zijn op ruim f 6000.- per jaar.

[Margenoot links, deels doorgehaald:] ~~Ten overvloede zij vermeld dat als gevolg van~~

[Doorgehaalde alinea:] ~~Terwille van het rijk inderdaad bij het requireeren van auto's - in de bedoelde afstanden (?) in [onleesbaar] de door D. gegeven cijfers de door den [onleesbaar] gedachte "normen" kunnen worden aanvaard.~~

Bij het requireeren der auto's vergoedt het rijk wel de getaxeerde waarde der auto's; doch de "bedrijfsschade" welke het gevolg is van het gemis der auto wordt tot nu toe generlei vergoeding gegeven. Indien dergelijke vergoeding zou worden toegekend dient dit ~~niet~~ uit de rijks kas te komen.

[Margenoot links:] Totnogtoe / uit den raad van de zaak

Die bedrijfsschade is ~~voorloopig~~ in het midden latende de ~~of van de~~ bepaling daarvan de door den ~~v. d. Ven~~ gedachte norme ~~moet worden aanvaard~~ - is inderdaad aanwezig.

Analoge gevallen zullen zich ook in andere takken van bedrijf en ook elders dan Amsterdam voordoen.

[Margenoot links:] In het algemeen

De vraag of dergelijke schade uit de overheids kas n.l. de rijkskas zal moeten worden vergoed zal daarom aan de regering moeten worden voorgelegd die welke eventueel ook de normen van berekening ~~van dergelijke~~ vergoeding zal vaststellen. Dit document is een ambtelijk of bestuurlijk concept waarin de financiële gevolgen van overheidsingrijpen worden besproken. De tekst richt zich op twee soorten schade:
1. Tijdverlies: Geraamd door de "Sec. Tuinb. Org." (vermoedelijk de Sectie Tuinbouw Organisatie). Er wordt een tarief van 50 cent per uur voorgesteld als billijke vergoeding.
2. Bedrijfsschade: Er wordt geconstateerd dat de overheid bij het vorderen (requireeren) van auto's wel de waarde van het voertuig vergoedt, maar niet de indirecte schade (bedrijfsschade) die ontstaat doordat men het voertuig niet meer kan gebruiken voor de bedrijfsvoering.

De schrijver pleit ervoor dat deze kwestie aan de centrale regering wordt voorgelegd, omdat dit probleem zich niet alleen in Amsterdam, maar landelijk en in diverse sectoren zal voordoen. Er wordt gezocht naar een standaardnorm voor deze vergoedingen. De terminologie in het document, specifiek het woord "requireeren" (vorderen), wijst op een periode van schaarste of mobilisatie, zoals de periode rond de Tweede Wereldoorlog of de wederopbouw. Tijdens dergelijke periodes had de overheid de bevoegdheid om voertuigen van burgers en bedrijven op te eisen voor algemeen nut of militaire doeleinden.

De discussie over "bedrijfsschade" versus de "getaxeerde waarde" is een klassiek juridisch en financieel conflict bij onteigening of vordering: de eigenaar krijgt wel de dagwaarde van het object terug, maar verliest de inkomsten die met dat object gegenereerd hadden kunnen worden. De verwijzing naar de "rijkskas" en de noodzaak voor een landelijke regeling duidt op de vorming van nieuw beleid omtrent schadevergoedingen.