Getypt verslag/brief (doorslag of kopie). 7 september (jaartal ontbreekt bovenaan, maar uit de tekst blijkt 1939 of 1940). 1                                 7 September               9.
55/3/8               den Heer Wethouder voor de
Amsterdam.             Levensmiddelen,

ongetwijfeld onvoldoende is, dringend geboden. Er zullen dus groote uitgaven voor meubilair enz. moeten worden gedaan, weshalve de meergenoemde directie een jaarlijksche afschrijving van ten minste ƒ 3.000,- in de komende vijf jaren noodzakelijk acht. Dit is dan ± ƒ 2.000,- minder dan de tot nu toe geboekte afschrijvingen, weshalve, in verband met de bovenvermelde cijfers van 1938, een pachtsom van ƒ 26.500,- in theorie berekend kan worden (ƒ 20.000,- + ƒ 2.500,- winst + ƒ 2.000,- rente + ƒ 2.000,- verminderde afschrijving). Tusschen dat bedrag en de geboden pachtsom van ƒ 22.500,- ligt een marge van ƒ 4.000,- welke noodzakelijk wordt geacht voor salarisverhooging van het personeel, dat thans beslist onvoldoende betaald wordt en dat dikwijls veel te lange werktijden heeft, weshalve ook uitbreiding van het personeel niet kan worden voorkomen. Voorts dient een deel van laatstgenoemd bedrag van ƒ 4.000,- te worden gereserveerd voor allerlei risico's, die uiteraard in de huidige tijdsomstandigheden zeer groot zijn.

               Wat de personeelsbezetting betreft, werd, met betrekking tot de directie nog opgemerkt, dat het bedrijf van "Marcanti" dagelijks gedurende ± 18 uren geopend is, zoodat twee directeuren, die elkaar aflossen, zeer zeker noodig zijn; dat een directie van drie personen in de begrooting werd opgenomen, vindt zijn oorzaak in de omstandigheid, dat een der directeuren sedert geruimen tijd ernstig ziek is en een (vrij geringe) uitkeering uit de zaak ontvangt. Bovendien wordt aanstelling van een bedrijfsleider overwogen (wiens salaris men onder de kosten der directie begrijpt), opdat de directeuren meer tijd beschikbaar krijgen voor de acquisitie, hetgeen noodzakelijk is voor het zalen-verhuurbedrijf van "Marcanti".

               Bij de geheele bovenstaande redeneering is nog geen gewag gemaakt van de huidige oorlogs-omstandigheden. "Marcanti" heeft het standpunt ingenomen, dat de invloed daarvan op het bedrijfsleven niet kan worden voorspeld, zoodat daarmede ook bij de vaststelling van het contract geen rekening kan worden gehouden; reeds thans zijn evenwel een aantal gemaakte afspraken voor zaalverhuring, in verband met den oorlogstoestand opgezegd. In dit document wordt verslag uitgebracht over de exploitatie van het Amsterdamse etablissement "Marcanti". De kernpunten zijn:

1. Financiën: Er is een noodzaak tot investeringen in meubilair, wat invloed heeft op de jaarlijkse afschrijvingen (geraamd op ƒ 3.000,-). Er wordt een berekening gemaakt voor de pachtsom, waarbij een verschil van ƒ 4.000,- tussen de theoretische pacht (ƒ 26.500,-) en de geboden pacht (ƒ 22.500,-) wordt onderbouwd door de noodzaak voor hogere personeelskosten en risicoreserves.
2. Personeel en Directie: Het personeel wordt momenteel onderbetaald en maakt te lange uren (het bedrijf is 18 uur per dag open). De directie bestaat op papier uit drie man, maar dit komt doordat één directeur langdurig ziek is. Er wordt gezocht naar ruimte voor een bedrijfsleider om de directie te ontlasten voor acquisitietaken.
3. Onzekerheid: De tekst eindigt met de constatering dat de "oorlogs-omstandigheden" zorgen voor onzekerheid en dat boekingen reeds worden geannuleerd. "Marcanti" (oorspronkelijk Marcanti Plaza) aan de Jan van Galenstraat in Amsterdam was in die tijd een bekend uitgaanscentrum en koffiehuis, nauw verbonden met de nabijgelegen Centrale Markthallen. De brief is gericht aan de Wethouder voor de Levensmiddelen, aangezien de marktactiviteiten en de daarbij behorende horeca onder zijn bevoegdheid vielen.

De datum (7 september) in combinatie met de term "oorlogstoestand" wijst zeer waarschijnlijk op september 1939 (vlak na de Duitse inval in Polen en de Nederlandse mobilisatie) of september 1940 (tijdens de vroege bezetting). Gezien de toon over de onvoorspelbaarheid en de recente opzeggingen van verhuringen, is het najaar van 1939 een zeer aannemelijke context.