Getypte rapportage of beleidsnota (pagina 4). -4-

Al spoedig bleek dit niet tot de gewenschte resultaten te leiden, reden waarom toch op de een of andere wijze voor aanvulling van prima producten moest worden gezorgd. Ten slotte is toen de meest voor de hand liggende weg ingeslagen, door dat de veilingmeester, die uit den aard der zaak met de juiste marktpositie op de hoogte is, voor eigen rekening en risico dergelijke producten aanvoert en via de veiling doet verkoopen.
Matig geschat hebben deze manipulaties onze veiling een bron van duizend gulden per jaar aan veilingprocenten opgeleverd, een bedrag, dat zeker in onze exploitatie niet gemist mag worden.
Al moge misschien de vorm niet in alle opzichten bevrediging schenken, toch dient voor het geheele aspect der veiling de belangrijkheid van de inzendingen niet uit het oog te worden verloren.
Men maakt van kooperszyde, waarbij de grossiershandel op de markt zich gretig aansluit, weliswaar bezwaar tegen de figuur, dat de veilingmeester als verkooper tevens inzender is en uit men daarom de vrees, dat hij daar-door te veel belang bij dezen verkoop heeft, maar op den keper beschouwd kan dit bezwaar toch geen steek houden, omdat ook een veilingmeester in dit geval afhankelijk is van vraag en aanbod op de markt, zij het dan, dat de betreffende producten wel eens moeten worden opgehouden en zich daartoe kunnen leenen door hun houdbaarheid in tegenstelling met andere meer bederflijke groenten.
Doch naar onze overtuiging gaat het bezwaar hier niet direct tegen dergelijke inzendingen, maar meer tegen het feit, dat men deze houdbare producten, ook die, welke door inzender-handelaren zijn aangevoerd, op den dag van aanbod bij geringere kooplust tegen alle prijzen in handen zou willen krijgen.
Dat daartegen terecht wordt gewaakt, is niet meer dan natuurlyk en zal ieder, die maar eenigermate met de techniek van den veilinghandel op de hoogte is niet anders dan kunnen billijken.
Ook is er een element, waartegen de handel in het algemeen bezwaar heeft, doordat onze veilingmeesters de prijsvorming van de aan de veiling toe-vertrouwde inzendingen bevorderen, hetzij door afmijnen voor bepaalde opdrachten, hetzij door fictieve biedingen vanaf de plaats van den veilingmeester. Ook daarin zien wij uit handeltechnisch oogpunt niets ongeoorloofds en achten deze openlijken vorm van verkenning van het prijspeil op een bepaald oogenblik verre te verkiezen, dan de vrijwel op elke veiling gebruikelijke methode van z.g.n. "prijs-opzetters" in de zaal.
Wy achten het van groot belang voor het veilingverloop, dat de koopers eens wakker worden geschud en niet voor elken prijs een zeker artikel in handen zouden kunnen krijgen.
Als wij als veiling onzen invloed niet meer zouden kunnen aanwenden om althans op eenigerlei tastbare wijze blijk te geven, dat wij onder alle omstandigheden trachten de belangen van onze inzenders te verdedigen, dan zou dit op den duur tot gevolg hebben, dat de gezamenlijke kooplieden volslagen naar eigen willekeur met de prijzen van de aangeboden producten zouden kunnen omspringen. Daar tegen te waken is onze hoogste veilingplicht. De tekst betreft een interne verdediging van de werkwijze van een groente- of fruitveiling. Het centrale conflict ligt tussen de kopers (grossiers) en de veilingleiding.

Belangrijke punten in de tekst:
1. Belangenverstrengeling: De veilingmeester treedt zelf op als handelaar/inzender om de aanvoer van "prima producten" te garanderen en de veilinginkomsten (procenten) te verhogen.
2. Prijsmanipulatie: De veilingmeester maakt gebruik van "fictieve biedingen" of "afmijnen voor opdrachten" om de prijs kunstmatig hoog te houden.
3. Rechtvaardiging: De auteur stelt dat dit noodzakelijk is om te voorkomen dat kopers bij een lage vraag de producten voor een spotprijs ("tegen alle prijzen") opkopen. Men beschouwt het beschermen van de inzenders (de tuinders/producenten) als de "hoogste veilingplicht". Dit document weerspiegelt de dynamiek van de Nederlandse veilingwereld in de periode dat de coöperatieve gedachte nog sterk verweven was met de dagelijkse praktijk. In het Nederlandse veilingsysteem (vaak de 'klokveiling') was er een voortdurende strijd tussen de producenten, die een eerlijke prijs wilden, en de handelaren, die probeerden de prijzen te drukken. De hier beschreven methoden, zoals het gebruik van "prijs-opzetters" of handelingen door de veilingmeester zelf, waren destijds omstreden maar blijkbaar gebruikelijk genoeg om in een officieel rapport verdedigd te worden als een legitiem instrument voor prijsvorming. De genoemde "duizend gulden" aan veilingprocenten suggereert een aanzienlijk bedrag voor die tijd.