-5-

Wij moeten nu al ervaren, dat tengevolge van de straffe Regeeringsmaatregelen het veilingapparaat tot een betrekkelyk mechanisch verkoopelement is geworden en nu ook nog de prikkel te ontnemen aan een methode om zooveel mogelijk uit de veilingprijzen te halen, wat er te halen is, zou het geheele veilingwezen tot een dood apparaat maken.
Allerwegen streeft men er naar het ondernemers-initiatief te knevelen, maar zoolang de weg daartoe nog maar even open blijft, zij de leuze: "Baas in eigen huis".

B. BLOEMENVEILING.
Ook voor dezen tak van handel moeten wij zoeken naar aanvulling van die soorten, die vrijwel niet op onze veiling worden aangevoerd. Indertijd is als gevolg van de staking der bloemenkoopers, een uitweg gevonden om de betreffende veilingmeester als commissionnair te doen optreden voor bestelling van winkeliers, zoowel in als buiten Amsterdam. Deze vorm van inkoop heeft nimmer aanleiding tot bezwaren gegeven. De vraag naar diverse bloemensoorten stelt deze veiling-employé voor de keus, of niet te kunnen leveren of voor aanvulling uit andere bloemen-centra direct te zorgen. Wij hebben er als veiling groot belang bij, dat niet op de veiling komende bloemenwinkeliers deze artikelen bij hun overige op onze veiling gekochte bloemen verpakt krijgen om zoodoende niet naar buiten te laten blijken, dat onze veiling te weinig is gesorteerd. Hoe of wij er steeds voor werken den aanvoer van bloemen ook naar sortimenten uitgebreid te krijgen, steeds blijven wij stuiten op de verplichtingen, die de kweekers rondom Aalsmeer aan de veiling aldaar hebben. Het artikel rozen en in den laatsten tijd ook anjers, zien wy gaandeweg sterk verminderen, terwyl nieuwe bedrijven niet naar Amsterdam komen, doch om financieele redenen in hun eigen veilingbuurt blijven. Als wy bedoelden commissionnair niet prijsregelend zouden laten optreden, zou binnen afzienbaren tijd het debiet der veiling Amsterdam sterk slinken, daar het meerendeel der koopers uit straatventers en zeer kleine winkeliers bestaat.
Uit zakelijk oogpunt bezien, kunnen wij deze wenschen en verlangens niet inwilligen.
Er gebeurt naar mijn volle overtuiging niets onoirbaars op onze kleinhandelsveiling.
Naar mijne meening wortelen al deze bezwaren in het wanbegrip van het doel der veiling, die zich op commissionnair-standpunt stellende al datgene moet bevorderen om voor de aan haar zorgen toevertrouwde producten de hoogst mogelyke marktwaarde te verkrijgen van de bij haar koopende handelaren.
Bovendien acht ik deze handelingen in geen enkel opzicht in strijd met het doel van onze Vennootschap o.a. belichaamd in artikel 2 sub c onzer De tekst op deze pagina behandelt twee hoofdpunten: de druk van overheidsregulering op het veilingwezen en de specifieke problematiek rondom de bloemenveiling in Amsterdam. De auteur uit zijn zorgen over de verstikking van ondernemersinitiatief door de overheid en pleit voor zelfbeschikking ("Baas in eigen huis").

Wat betreft de bloemenveiling wordt beschreven hoe men kampt met een beperkt assortiment, omdat kwekers rondom Aalsmeer gebonden zijn aan hun eigen lokale veiling. Om te voorkomen dat Amsterdamse winkeliers elders hun inkopen doen, wordt een veilingmeester ingezet als commissionair om bloemen van elders aan te trekken. De auteur verdedigt deze praktijk als noodzakelijk voor het behoud van de veiling en stelt dat dit in lijn is met het doel van de vennootschap om een maximale marktwaarde voor de producten te realiseren. Het taalgebruik (zoals de spelling "Regeeringsmaatregelen", "betrekkelyk" en "zoodoende") en de inhoud duiden op een document uit de eerste helft van de 20e eeuw, waarschijnlijk de jaren '30 of de vroege naoorlogse periode. De tekst weerspiegelt de groeiende spanning tussen centrale overheidssturing en de vrije markt in de agrarische sector. De specifieke vermelding van de concurrentie met Aalsmeer plaatst de tekst binnen de geschiedenis van de Amsterdamse bloemenhandel, waarbij kleinere stadveilingen probeerden te overleven tegenover de opkomst van grote gespecialiseerde productiecentra.