Getypte brief/rapportage (waarschijnlijk het slotblad van een meerdelig schrijven). 17 januari 1939. De Directeur (ondertekend met een onduidelijk handtekening, mogelijk beginnend met 'v.'). 4.

Uit zakelijk oogpunt bezien, kunnen wij deze wenschen en verlangens niet inwilligen.
Er gebeurt naar mijn volle overtuiging niets onoirbaars op onze klein-handelaarsveiling.
Naar mijne meening wortelen al deze bezwaren in het wanbegrip van het doel der veiling, die zich op commissionair-standpunt stellende al dat-gene moet bevorderen om voor de aan haar zorgen toevertrouwde produc-ten de hoogst mogelijke marktwaarde moet zien te verkrijgen van de bij ~~baar~~ haar koopende handelaren.
Bovendien acht ik deze handelingen in geen enkel opzicht in strijd met het doel van onze Vennootschap o.a. belichaamd in artikel 2 sub.c. onzer Statuten, hetwelk luidt": DEN HANDEL in landbouw-, tuinbouw- en zuivelproducten in den meest uitgebreiden zin."

Ten slotte meen ik wel goed te doen aan het medegedeelde nog toe te voegen, dat een belangrijke inzenders-groep "De veilingsvereeniging Amsterdam en Omstreken", die regelmatig elk seizoen zeer belangrijke hoeveelheden aardappels via onze veiling doet verkoopen, in geen geval afstand zal doen van haar recht de goederen te limiteeren of voortij-dig af te mijnen.

Amsterdam, 17 Januari 1939.

De Directeur

[Handtekening] In dit document verdedigt de directeur van een Amsterdamse veilingorganisatie het beleid van de "klein-handelaarsveiling" tegenover externe kritiek of specifieke verzoeken ("wenschen en verlangens").

De kern van het betoog is dat de veiling handelt als commissionair: hun primaire taak is het behalen van de hoogst mogelijke prijs voor de producenten (de aanbieders). De directeur stelt dat de bekritiseerde handelingen volledig in lijn zijn met de statuten van de vennootschap.

Een specifiek strijdpunt lijkt het recht van grote inzenders te zijn (zoals "De veilingsvereeniging Amsterdam en Omstreken") om minimumprijzen te stellen ("limiteeren") of het veilingproces voortijdig te stoppen ("afmijnen"). De directeur geeft hiermee aan dat hij niet van plan is de regels aan te passen ten gunste van de kopende partijen (de handelaren), maar de belangen van de producenten blijft beschermen. Het document dateert uit januari 1939, een periode van economische spanning vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. De agrarische sector in en rond Amsterdam was in die tijd sterk georganiseerd in coöperaties en veilingsverenigingen.

Het conflict dat hier geschetst wordt, is een klassiek spanningsveld binnen het veilingwezen: de strijd tussen de belangen van de producenten (die een hoge prijs willen) en de handelaren (die klagen over bepaalde veilingmethoden die de prijs opdrijven). Het gebruik van termen als "limiteeren" en "afmijnen" wijst op de specifieke technische werking van de Nederlandse veilingklok. De brief toont aan dat de veilingdirectie in 1939 een standvastige koers voer ten gunste van de aanbiedende boeren en tuinders.