Handgeschreven notitie of fragment van een brief/rapport. hun watervergunning hebben aangevraagd en
betaald voelen zich nu onrechtvaardig
behandeld en zeggen, waar is nu feitelijk
nog een watervergunning voor, als een zonder
vergunning mag, Ja zelfs verplicht wordt
aan een ieder te verkoopen.
D. De tekst is een weergave van een klacht over rechtsongelijkheid. De kern van het probleem is dat burgers die braaf de regels hebben gevolgd — door een watervergunning aan te vragen en te betalen — zich benadeeld voelen. Zij trekken het nut van de vergunning in twijfel. De frustratie komt voort uit het feit dat mensen zonder vergunning blijkbaar dezelfde rechten hebben (water verkopen), of in bepaalde omstandigheden zelfs wettelijk verplicht worden om aan iedereen te leveren. De schrijver stelt de retorische vraag wat de waarde van een betaalde vergunning nog is als de overheid niet-vergunninghouders dezelfde ruimte geeft.

Taalkundig valt de spelling "verkoopen" op (met dubbel 'o'), wat duidt op een tekst van vóór de spellinghervorming van 1934. Het handschrift is zwierig en geoefend, typisch voor iemand in een administratieve of bestuurlijke functie. Dit document heeft waarschijnlijk betrekking op de vroege regulering van de waterhuishouding of de publieke watervoorziening. Voordat waterleidingen gemeengoed waren, was de handel in en distributie van water streng gereguleerd via concessies en vergunningen. In tijden van droogte of transitie in wetgeving ontstonden er vaak conflicten tussen commerciële vergunninghouders (die hun investering wilden beschermen) en het publieke belang (waarbij iedereen toegang tot water moest hebben, ongeacht wie het verkocht). De notitie lijkt een samenvatting van onvrede onder de lokale bevolking of ondernemers, gericht aan een autoriteit.