Handgeschreven conceptbrief of ambtelijke notitie. 23 maart 1944. [Links bovenin:]
schoen-
reparaties
op de
markten

[Rechts bovenin:]
A’dam, 23/3 1944
W. b. M.

[Marge links verticaal:]
T.o.a. door verloop van uitoefening van het bedrijf zie 2A

[Hoofdtekst:]
Naar aanleiding van
Uw brief dd. 17 Maart jl. ~~no.~~ ~~deze door [?]~~
23/2 Z.M. 1944 heb ik de eer U
te berichten, dat inderdaad
tegen enkele personen, die op
de markten o.a. schoenrepara-
ties verrichten, door de Prijs-
beheersching is opgetreden. ~~Wij~~ [invoeging: Prijs]
hebben ons reeds telefonisch met
den Prijsbeheersching verstaan,
welke [doorgehaald: die] ons heeft toegezegd
afschriften van de vonnissen
te zenden.

De kwestie van het repareren
van schoenen op de markten
is in de jaren 1934 en 1935
uitvoerig met het toenmalige
gemeentebestuur behandeld
met gevolg, dat op 15 Maart
1935 bij besluit v. B. en W.
onder no. 905 L.M. 1934 ~~een~~
~~beslist~~ is bepaald, dat * Handschrift: Een vlot, ambtelijk cursief handschrift uit de eerste helft van de 20e eeuw.
* Inhoud: De brief reageert op een schrijven over marktkooplieden die schoenreparaties uitvoeren. Er is blijkbaar ingegrepen door de "Prijsbeheersching". De schrijver refereert aan jurisprudentie of eerdere besluitvorming uit 1934-1935 (besluit van Burgemeester en Wethouders) om de huidige situatie juridisch te kaderen.
* Correcties: Het document is een werkversie. Er zijn woorden tussen gevoegd en zinnen aangepast. Het grote kruis over de pagina duidt er meestal op dat de tekst is overgetypt in een definitieve versie of dat de inhoud is afgehandeld.
* Terminologie: "Prijsbeheersching" duidt op de overheidsinstantie die tijdens de bezettingsjaren toezag op prijsvorming om woekerwinsten en inflatie in de schaarste-economie tegen te gaan. Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (maart 1944). In deze tijd was er een nijpend tekort aan materialen zoals leer, waardoor schoenreparaties essentieel waren. De "Prijsbeheersching" (voluit de Gemachtigde voor de Prijzen) controleerde streng of ambachtslieden en handelaren zich aan de vastgestelde tarieven hielden. De verwijzing naar besluiten uit 1934/1935 laat zien dat de strijd over wat wel en niet toegestaan was op de Amsterdamse markten al van ver voor de oorlog dateriseerde, maar onder de druk van de oorlogseconomie opnieuw actueel werd.