Officieel rapport van de gemeente Amsterdam. 17 mei 1939. (Handgeschreven linksboven:)
afgedaan
[Paraaf] 23/5 39
Gezien
[Paraaf]

(Handgeschreven rechtsboven:)
1937 4 x 1 = f 4.-
1938 10 ~

• 14 -

(Gestempeld en getypt:)
Nº 53/45/1 M. 1939 23/5
R A P P O R T.

By het behandelen van een erkenningsaanvrage van B.J.Keizer, oud 26 jaar, wonende Jacob van Lennepkade 251, verklaarde deze persoon dat hy reeds vanaf 28 September 1937 zelfstandig handelt. Op dien datum is hy getrouwd en is hy vaste wyklooper geworden. Hy heeft zyn koopers-personeelskaart, welke hem verstrekt was, toen echter niet laten veranderen in een kooperskaart. De klantenwyk, welke hy bedient is oorspronkelyk van zyn vader geweest, waarby laatstgenoemde persoon geholpen werd door zyn zoon B.J.Keizer. Hy heeft dus sedert 28 Sept.1937 het tarief als kooperspersoneel in plaats van dat als kooper betaald.

Den Heer Bedryfschef
v/h Marktwezen.

Amsterdam, 17 Mei 1939
[Handtekening]
Marktopzichter.

(Handgeschreven onderaan:)
[Paraaf]
Wrs betaald navordering 1937 en 1938 rekening
à fl. 14.- op kwitantie no 252
kw 252.
Voor 1939 jaarkaart no 6203. Het document betreft een administratieve correctie voor een Amsterdamse markthandel (wijklooper). De kern van de zaak is dat de heer B.J. Keizer sinds zijn huwelijk op 28 september 1937 de klantenwijk van zijn vader zelfstandig is gaan bedienen. Hij verzuimde echter zijn status officieel te laten omzetten van 'kopers-personeel' (werknemer van zijn vader) naar zelfstandig 'koper'.

Hierdoor heeft hij gedurende anderhalf jaar een lager tarief betaald dan waar de gemeente recht op had. De marktopzichter stelt dit vast in zijn rapport, waarna er een navordering wordt opgelegd. De taal is ambtelijk Nederlands van voor de oorlog (met spellingen als 'hy', 'zyn', 'wyklooper'). Dit document biedt een inkijkje in de strikte regulering van de Amsterdamse markthandel aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. In die tijd was de overgang van personeel naar zelfstandige een formeel proces waarbij leges en tariefverschillen nauwgezet werden gecontroleerd door het 'Marktwezen'. Het feit dat een huwelijk de aanleiding was voor de verzelfstandiging, weerspiegelt de toenmalige maatschappelijke norm waarbij een getrouwde man geacht werd een eigen inkomen en bedrijf te genereren.

De navordering van 14 gulden was voor die tijd een aanzienlijk bedrag (ter vergelijking: een gemiddeld weekloon voor een arbeider lag toen rond de 20 tot 25 gulden). Het proces is vlot afgehandeld: het rapport is van 17 mei en op 23 mei is het dossier al als 'afgedaan' gemarkeerd.