Handgeschreven ambtelijke notitie/voorstel. 21 november 1940 (gebaseerd op stempel). 5
III

In aanmerking moet genomen worden, dat voor consignatie zendingen boven de 3% afslag-geld 1% extra heffing wordt gerekend over het bedrag der besomming.
Het zenden van visch in consignatie neemt in de laatste jaren toe.
Aan extra heffing (1%) werd ontvangen in:
1936. f 302.02
1937. 202.91
1938. 232.68
1939 400.78
1940 500.- raming

Daar het in de bedoeling heeft gelegen door het geven van reductie een aanvoer door visschers te doen toenemen meen ik dat deze bedoeling ook in art 23 van de Verordening op de Heffing tot uitdrukking moet worden gebracht.
Dit kan m.i. slechts geschieden door wijziging van dit artikel.
Achter de woorden „met dien verstande, dat indien” zou dan gelezen moeten worden:
„de bruto-opbrengst van door een schip of visscher rechtstreeks uit zee aangevoerde en aan den afslag gebrachte visch etc.”
De bedoelde wijziging zou moeten ingaan per 1 Januari 1940.

[handtekening/paraaf] 21 NOV. 1940 Dit document is een ambtelijk voorstel tot wijziging van een visserijverordening (artikel 23 van de 'Verordening op de Heffing'). De kern van het betoog is dat er een onderscheid moet worden gemaakt tussen vis die direct door vissers vanuit zee wordt aangevoerd en vis die "in consignatie" (ter verkoop in opdracht) wordt verzonden.

De schrijver merkt op dat de hoeveelheid vis in consignatie toeneemt en toont dit aan met cijfers over de ontvangen 'extra heffing' van 1% (bovenop de standaard 3% afslagkosten). Er wordt voorgesteld om de tekst van de verordening aan te scherpen zodat een beoogde reductie (korting) specifiek ten goede komt aan de directe aanvoer door vissers, om die manier de directe visserij te stimuleren. Opvallend is dat men in november 1940 voorstelt om deze wijziging met terugwerkende kracht per 1 januari 1940 in te laten gaan. Het document dateert van november 1940, de vroege periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode bleven veel Nederlandse overheidsinstellingen en visserijorganisaties (zoals de verschillende visafslagen en productschappen) functioneren, zij het onder toezicht van de bezetter.

Het reguleren van de visaanvoer en de bijbehorende heffingen was essentieel voor de voedselvoorziening en de economische controle. De term "besomming" (de totale bruto-opbrengst van een vangst) is een specifieke term uit de visserijsector. Dit document biedt inzicht in de administratieve en juridische finesse waarmee de visserijsector destijds werd beheerd, waarbij zelfs tijdens de oorlog werd nagedacht over het stimuleren van directe aanvoer versus tussenhandel (consignatie).