D/HG.

37/19/2 M.
n 3 21 Maart 1941.

                     den Heer Voorzitter Kleine
                     Benzinecommissie,
                     Raadhuis,
                     <u>A l h i e r .</u>


           Naar aanleiding van Uw brief van 12 Maart jl. S.I.

1651/111 F.I. heb ik de eer U te berichten, dat ik slechts
2 verzoeken van winkeliers als bijlage bij Uw brief heb ont-
vangen namelijk van F.Looyen en M.H.Sommer.
Ten aanzien van F.Looyen kan ik verklaren, dat hij
behoort tot de grootste winkeliers in aardappelen te dezer
stede, zoodat hij naar mijn meening voor het ombouwen van zijn
vrachtauto voor gebruik van geperst gas in aanmerking kan ko-
men.
M.H.Sommer bezit een vrij behoorlijke groenten- en
fruitzaak, hetgeen echter niet wil zeggen, dat hij gerekend
kan worden tot de groote winkeliers. Zijn verzoek geldt voor
zijn luxe auto, welke hij met een aanhangwagen wil gebruiken
voor het vervoer van zijn goederen.( In normale tijden placht
hij dit eveneens, met benzine, te doen). Hij verklaarde zich
voorts bereid, zich zoo noodig ook voor andere winkeliers met
vervoer van goederen te willen belasten.
De onderhavige verzoeken doe ik U in bijlage dezes
weder toekomen.

                                      De Directeur, Dit document is een ambtelijk advies met betrekking tot de distributie van brandstof en het gebruik van motorvoertuigen tijdens de vroege fase van de Duitse bezetting.

• F. Looyen: Vanwege zijn positie als een van de grootste aardappelhandelaren in de stad, krijgt hij een positief advies voor het ombouwen van zijn vrachtwagen naar een systeem op geperst gas. Dit was een veelvoorkomende oplossing om het tekort aan vloeibare brandstoffen op te vangen.
• M.H. Sommer: Hoewel zijn zaak aanzienlijk is, wordt hij niet als 'grote winkelier' geclassificeerd. Zijn verzoek om een personenauto ("luxe auto") met aanhanger te gebruiken voor transport wordt serieus genomen, mede omdat hij aanbiedt om ook goederen voor collega-winkeliers te vervoeren. In 1941 was de Tweede Wereldoorlog in volle gang en was de Nederlandse economie onderworpen aan de regels van de bezetter. Benzine was vrijwel direct na de inval op de bon gegaan en was hoofdzakelijk gereserveerd voor de Wehrmacht en essentiële overheidsdiensten. Lokale "Benzinecommissies" moesten beslissen welke ondernemers nog brandstof kregen of toestemming kregen voor alternatieven zoals gasgeneratoren of geperst gas. De brief illustreert hoe de voedselvoorziening (aardappelen, groenten en fruit) prioriteit kreeg in de logistieke planning om de stedelijke bevolking te kunnen blijven voeden onder schaarste. F. Looyen M.H. Sommer Wehrmacht