Getypte pagina uit een juridische overeenkomst of contract. -4-

Indien partij ter eene zijde machtiging tot aflevering
heeft gegeven, verplicht partij ter andere zijde zich weke-
lijks aan partij ter eene zijde op te geven de hoeveelheden
gesplitst in soorten en kwaliteit, welke werden afgegeven,
benevens de dagen, waarop dit geschiedde.

Artikel 7.

Indien bij de uitvoering dezer overeenkomst (daaronder be-
grepen bij de vaststelling van het in artikel 4 bedoelde
beloop van kosten, schaden en rentederving, geschillen
tusschen partijen mochten ontstaan) zullen deze worden on-
derworpen aan het oordeel van den heer Valstar, Hoofd van
de Afdeeling Groenten-, Fruit- en Sierteeltcentrale te
Den Haag of een door deze aan te wijzen derde, wiens uit-
spraak als voor partijen bindend advies zal gelden. De tekst op deze pagina beslaat het staartje van een niet nader genoemd artikel en de volledige tekst van Artikel 7.

1. Rapportageplicht: Het eerste tekstblok regelt de informatievoorziening tussen de contractpartijen na een machtiging tot levering. De ontvangende partij is verplicht wekelijks verslag uit te brengen over de kwantiteit en kwaliteit van de geleverde goederen.
2. Geschillenregeling: Artikel 7 fungeert als een arbitrageclausule. Bij onenigheid over de uitvoering van de overeenkomst (inclusief kosten en schadevergoedingen) wijzen de partijen een bindend adviseur aan.
3. Arbiters: In de eerste plaats wordt de heer Valstar aangewezen, die destijds Hoofd was van de "Afdeeling Groenten-, Fruit- en Sierteeltcentrale" in Den Haag. Indien hij niet beschikbaar is, mag hij een derde aanwijzen. De uitspraak is bindend voor beide partijen. Dit document stamt uit de periode van de Nederlandse ordening van de landbouw en handel, waarschijnlijk kort voor, tijdens of vlak na de Tweede Wereldoorlog. De genoemde "Groenten-, Fruit- en Sierteeltcentrale" (GFSC) was een overheidsorgaan (onderdeel van de Bedrijfschappen) dat toezicht hield op de productie en distributie van tuinbouwproducten.

De heer S. Valstar was een prominente figuur binnen deze organisatie en de Nederlandse tuinbouwwereld. Het feit dat hij persoonlijk als arbiter in het contract wordt genoemd, duidt erop dat dit een standaardbepaling was in contracten waarbij de overheid of een semi-overheidsinstelling toezicht hield op de naleving van handelsafspraken in de agrarische sector. De bindende adviesconstructie was bedoeld om langdurige en dure civiele rechtszaken te voorkomen. S. Valstar