Getypt verslag van een vergadering of ambtelijke notitie (mogelijk van de Gemeente Amsterdam of de Nederlandsche Visscherijcentrale). 26 februari 1943 (genoemd in de tekst). [Linkerkolom]

wijzing IJmuiden 60% te houden voor
zaak + doorlevering klanten (kleinhande-
laren) in het land. Thans ook voor
Y. Rienstra. Zie brief. Echter alleen
voor eigen winkel.
Er zijn te Amsterdam nog een aan-
tal dergelijke Combinaties voor zeevisch
onder andere:
P. de Ruiter toewijzing IJmuiden en
kleinhandel (markt) Amsterdam
M. ter Voort, idem.
Goedhard en Bonnier idem.
H. Ossendorp idem.
Zullen nu ook wel komen. Voor de
consequenties: Bovenstaande niet toe-
laten. Intrekken. Alle aanvoer op een
centraal punt i.c. den afslag. Zaken
Groothandel/Kleinhandel gescheiden hou-
den.

20.
Veldkamp zou in overweging nemen
vergrooting aanvoer zeevisch op Amster-
dam. Amsterdam krijgt nog geen 10% van
aanvoer te IJmuiden. Vroeger betrok
Amsterdam zeer belangrijk deel van aan-
voeren IJmuiden. Zeer veel kleinhande-
laren kochten daar rechtstreeks, die
thans zijn uitgeschakeld! (Omdat zij
gestelden minimum-omzet niet haalden).
Bovendien had Amsterdam zelf belang-
rijken aanvoer uit de eerste hand op de
Vischmarkt. Urkers. Thans geheel wegge-
vallen. We kunnen veel meer zeevisch
uit IJmuiden eischen!

2H en 2I.
2H. Het rooken van zoetwatervisch. Aan-
dringen op verbod rooken. Belang van
Amsterdam is aanvoer van versche zoet-
watervisch. Steeds meer aanvoerders
gaan rooken, speciaal te Makkum en Enk-
huizen. Zie klacht over Gebr. Van der
Berg te Makkum slecht en rauw gerookt
(op gewicht gerookt). Op 26 Februari
1943 op Vischmarkt weder aanvoer gecon-
stateerd van prachtige snoekbaars in
gerookte toestand van M. Buis, Enkhuizen.
Vroeger altijd versch aangevoerd. Thans
extra winstbejag.

[Rechterkolom]

  Spreker wijst op de zaken van Rien-

stra en Busman.
De heer Haasnoot deelt mede, dat hij het
met de opmerkingen van den heer Van
Meurs eens is. De Nederlandsche
Visscherijcentrale zal deze zaak
onderzoeken en beginnen met de toe-
zegging aan Rienstra in te trekken.
Verder zal nog worden nagegaan of
de fa. Busman ook visch levert aan
afnemers buiten Amsterdam. Indien
dit blijkt, zal het percentage, dat
Busman aan Amsterdam moet leveren
worden verhoogd van 40% op 60% en
zal Busman daarna normaal in de ver-
deeling te Amsterdam als kleinhande-
laar worden opgenomen. De overblij-
vende 40% zal hij moeten doorleveren
aan zijn klanten in den lande.

De heer Veldkamp deelt mede, dat de
Centrale bezig is deze aangelegen-
heid te bekijken. Gelet op het feit,
dat momenteel ook andere steden in
de zeevisch-regeling moeten worden
ingeschakeld is zelfs te verwachten,
dat de aanvoer naar Amsterdam zal
afnemen.
De heer Van Meurs dringt er ernstig
op aan, dat dit niet zal plaatsvin-
den. Spreker zet uiteen, dat de
groote steden het in vergelijking
met de kleinere, die dichter bij
het platteland zijn gelegen, zeer
veel moeilijker hebben wat betreft
de voedselvoorziening. Het is zaak,
dat de Visscherijcentrale met dit
feit ernstig rekening houdt en zoo-
veel mogelijk visch naar de groote
steden zendt, ook al in verband met
de toenemende vermindering van het
vleeschrantsoen. In een betrekke-
lijk korten tijd is dit rantsoen
bijna tot op de helft verminderd.
De heer Haasnoot zegt toe, dat dit zijn
bijzondere aandacht zal hebben.

De heer Haasnoot deelt mede, dat deze
aangelegenheid reeds punt van be-
spreking bij de Centrale uitmaakt.
De Centrale zal maatregelen nemen,
dat aan het rooken van visch zoo-
veel mogelijk een einde wordt ge-
maakt. Dit document verslaat een discussie over de distributie en verwerking van vis tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kernpunten zijn:
1. Distributieproblematiek: Er is een conflict over de hoeveelheid zeevis die Amsterdam ontvangt vanuit de afslag in IJmuiden. De stad eist een groter aandeel (60% voor bepaalde zaken), terwijl de autoriteiten waarschuwen dat andere steden ook bevoorraad moeten worden.
2. Voedselschaarste: De heer Van Meurs benadrukt de precaire situatie in de grote steden. Omdat het vleesrantsoen sterk is verlaagd (gehalveerd), is de stad voor de eiwitvoorziening extreem afhankelijk van vis. Hij voert aan dat steden op het platteland makkelijker aan voedsel kunnen komen dan de grote steden.
3. Regulering en 'Winstbejag': Er wordt geklaagd over vissers/handelaren uit Makkum en Enkhuizen die zoetwatervis (zoals snoekbaars) roken in plaats van vers aan te voeren. Dit wordt gezien als "winstbejag" omdat gerookte vis waarschijnlijk buiten de strengste prijscontroles viel of zwaarder woog, terwijl de stad dringend behoefte had aan verse vis.
4. Uitsluiting van kleine handelaren: Er wordt opgemerkt dat veel kleine handelaren zijn uitgeschakeld omdat ze de vereiste minimumomzet niet meer haalden, wat de distributieketen centraliseerde. Het document dateert van februari 1943, een periode waarin de Duitse bezetter de Nederlandse economie en voedselvoorziening volledig controleerde via de 'Distributiedienst' en productschappen zoals de Nederlandsche Visscherijcentrale (NVC).

Tijdens de oorlogsjaren werd vis een essentieel vervangmiddel voor vlees, dat steeds schaarser werd. De visserij op de Noordzee was echter gevaarlijk en beperkt door de Kriegsmarine, waardoor de aanvoer in IJmuiden laag was. De Urker vissersvloot, die normaal een grote rol speelde, was door de afsluiting van de Zuiderzee en oorlogsbeperkingen grotendeels weggevallen voor de Amsterdamse markt. De spanning tussen de landelijke verdeling (andere steden) en de specifieke noden van een hongerende wereldstad als Amsterdam komt in dit verslag duidelijk naar voren. De genoemde personen (Haasnoot, Veldkamp, Van Meurs) waren vermoedelijk functionarissen binnen de voedselcommissies of de NVC. H. Ossendorp Haasnoot deelt (De heer) Haasnoot zegt (De heer) M. Buis M. ter Voort P. de Ruiter Van Meurs (De heer) Veldkamp deelt (De heer) Y. Rienstra Gemeente Amsterdam